என் கவிதைகள் - நான் நாகரா(ந. நாகராஜன்)

உயிர்ப்பூ!

2011-02-07T19:30:00.000-08:00

அன்பில் தோய்ந்த
மெய்யின் தூய்மை
மின்னும் உயிர்ப்பூ!

பி. கு:

இளஞ்சிவப்பு அன்பின் படிமம்
வெண்மை தூய்மையின் படிமம்
உயிர்மெய் பூவின் படிமம்

ஜோதி தரிசனம்

2011-02-07T01:48:00.000-08:00

பசிய ஈரத்தில்
பற்றிக் கொண்ட‌
பரஞ்ஜோதி!

தனிப்பெருங்கருணைப் பசிய திரியில்
தகதகவெனப் பற்றிய வசீகர‌
அருட்பெருஞ்ஜோதி தீபம்

பசிய சபரி மேலே
வசியும் மகர ஜோதி
கசியுங் குருவை வாசி

பசிய வெளியில்
பொன்மெய்(மை) ஒளியைக்
கண்குளிரக் களி

மெய்ப் பூமி அகலாய்
நெஞ்ச ஈரம் நெய்யாய்
சிராதாரந் திரியாய்
நிராதார தயா தீபம்!

வயல்வெளி வட்டங்கள் - 15

2011-01-29T02:35:00.000-08:00

முதுகுத் தண்டில் இறங்கும் அருளால்
மனிதத் தும்பி பறக்கும்

வயல்வெளி வட்டங்கள் - 14

2011-01-28T04:33:00.000-08:00

முன்பின் இடவலம் மேல்கீழ் வழியும்
அன்பின் சுழியே நெஞ்சம்

மரம் கேட்கும் கேள்வி?

2011-01-27T07:39:00.001-08:00

அருட்ஜோதி பூத்துக் குலுங்கும்
சஞ்ஜீவினி விருட்சமாய்
நீ உயிர்த்தெழுவது எக்காலம்?

ஒன்றில் ஜொலிக்கும் பூரணம்
ஆறில் ஜொலிப்பது எக்காலம்!

(ஒன்று = ஓரறிவு, ஆறு = ஆறறிவு)

உயிர்ப்பூ!

2011-01-27T04:16:00.001-08:00

இருதயம் மலரும்
அன்பூ அதுவே
மெய்யாம் உடம்பின்
மெய்யான உயிர்ப்பூ!

இருதய வாசல்!

2011-01-27T04:01:00.000-08:00

இருதய வாயில்
அன்பு நா சுவைக்கும்
பிரபஞ்சக் காட்சியில்
தித்திக்குதே யாவும்!

இருதய வாசல் திறந்த போது
பிரபஞ்ச முழுமையும்
என் மெய்க்குள் கற்கண்டாய்க் கரைகிறது!

கால வெளிப் பளிங்கில்
காட்சி தரும் யாவும்
இருதயப் பழத்தின்
அமுதப் பிழிவே!

இருதய விழியில்
உரத்துக் கேட்கிறது
சமரச நாத ஒளி!
அதுவன்றோ
மெய்க்கு உயிராகும்
ஆன்ம நேய நெறி!

மனப் பளிங்கு காட்டிய
இருதய வாசலில் நுழைந்து
தொலைந்து போனது பிரபஞ்சம்!

தலை மேல் ஜோதி
மெய்க்குள் திறந்த
இருதய விழியில்
எல்லாந் தெரிகிறது!

நெற்றியில் பற்றிய
வெண் தீப் பிழம்புகள்
மனத்தை உருக்கி
வண்ணக் குழம்புகளாக்கி
இருதயப் பள்ளத்தை
அன்புக் குளமாக்கும்!

படிமப் பளிங்கில்
படர்ந்த உருவம்
பராபர அருவம்!
இதைப்
பார்க்க வேண்டின்
மார்பில் திறப்பாய்
நேச இருதயம்!

இதய யந்திரம்
இயக்கும் மந்திரமாய்
என்றும் இருக்குதே
நின் இருதயம்!
இதன் ஞாபகம்
மனத்தை ஞான வழியாக்கும்
குரு ராஜ தந்திரம்!

இருதயப் பழத்தைக்
கால வெளி பிழியும்
அமுத வேதனை தவிர
எனக்கும் எதுவும் புரியவில்லை!
என் சக்திக்கு மீறி
என்னைப் பகிரச் சொல்லும்
ஒன்றின் குரல் மட்டுமே
எனக்கு உரத்துக் கேட்கிறது!
பகிர்பவன்
பகிரும் பொருளில் கரைந்த பின்
எஞ்சுவது அன்பின் சுவை மட்டும்!

பரமாகாசத்திலிருந்து(தலையுச்சி)
சிதாகாசத்துக்கு இறங்குது(நெற்றி)
பரிசுத்த ஆவி வெண் புறா!
பூதாகாசப் பளிங்கில் பிரதிபலிக்குது
பிரபஞ்சத் தெளிவு!
மூச்சின் வாசத்தில்
திறக்குது இருதய வாசல்!
உள்ளே தீப்பிழம்புகள் உருகத்
தேங்கும் அன்புக் குளத்தில்
இலேசாகி மிதக்கிறது மெய்!

தலைக் கிரி மேல் உதித்த
ஞானக் கதிரவனின் வெம்மையில்
இருதய வாசலை மூடிய
மாயைப் பனிப் படலம்
கரைந்து போக
பிரபஞ்சப் பளிங்கில்
பளபளக்கும் வண்ணங்களில்
பரப்பிரம்ம தரிசனம்!

பிரபஞ்ச வெளியில்
தொங்கும் படிமப் பளிங்கில்
சுக சொரூப தரிசனம்!

மனத்தைத் தாண்டி
இருதய வாசலில் நுழைந்தால்
பிரபஞ்சமாய் வழியும்
பரப்பிரம்மம் புலப்படும்!

ஏழ்நிலை நிராதார இற(ர)க்கம்!

2011-01-27T03:54:00.000-08:00

மெய்க்குள் இறங்கும்
வள்ளலின் உயிர்மையே
அங்கையில் செம்பொருள்!

கைக்கெட்டா தூரத்து
சூக்கும நிலைகள் ஏழு
எழு படித் தூலத்தில்
விழும்படிச் செய்து
தன் வெள்ளங்கியும்
மெய் மேல் போர்த்திய
பரம தயாள வள்ளல்!

இருதய சமரசம்!

2011-01-27T03:47:00.001-08:00

அசையா மௌனத்தின் ஆழத்திலிருந்து
அதிரும் சமரச நாத ஒளி
அவியா உயிர்ப்பாய்
அசையும் மெய்க்குள்!
வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ அமுத
வெள்ளமாய் வழியும் உயிர்ப்பில் ஊறு!
தெய்வ திடமாய் உலகில் ஓங்கு!
உய்யும் வீடு பேறு
மெய்க்குள் இருக்க
இட்டும் சுட்டும்
நட்டமாகா உயிரை
ஒன்ற விடு மெய்க்குள்
இங்கே இக்கணம்!
பிறப்பும் இறப்பும் தொட முடியாப்
பெருவாழ்வு
அங்கையில் செம்பொருளாய்க்
குந்திக் கிடப்பதை
உற்றுணர வாசிப்பாய்
இருதய சமரசம்!
மூச்சில் இழைந்தோடும்
அவியா உயிர்ப்பதைக்
கவனிக்க இல்லையோ
மனிதா
நினக்கு அவகாசம்!
அருமருந்ததனை அருந்தாமல்
நோயில் தேய்வதன்றோ
மனிதா
நினக்கு அவமானம்!
அரிய பிறப்பின்
அவதார நோக்கம்
அறிந்தே தெய்வமாய்
அவனியில் எழுக நீ!
எழுந்தே
இருதய சமரசத்தின்
இனிய போதத்தை
இகத்தில் பகிர்ந்தே
இருப்பாய் நீ தயவாய்!

இருதய நலங்கள் ஆறு-The Six Heart Virtues-The Lyricus Teaching

2011-01-27T03:39:00.001-08:00

1. APPRECIATION
சமரச நாதம் கேட்டு
எங்கும் இறைந்திருக்கும்
ஆதி மூலம் போற்று!
2. UNDERSTANDING
எதிலும் ஒளிரும்
இறைத்துகள் கண்டு
ஞானங் கொள்!
3. COMPASSION
எப்போதும் பாயும்
உயிர்ப்பை நுகர்ந்து
தயவாய் இரு!
4. FORGIVENESS
பொழியும் பெருமன்னிப்பாம்
அருமருந்தைச் சுவைத்து
இருவினை நோய் தீர்ந்துப்
பெருவாழ்வில் நில்!
5. HUMILITY
உயிர்களின் துயர் துடைக்க
உதவும் எளியனாய்
மன இதத்தில் எழு!
6. VALOR
வீர திடமாய்
ஈர பூமி மேல் ஓங்கி
அபயம் அளிக்க
உயிர்களைத் தொடு!

நடுநிலை ஏழாம்
நின் இருதய வாய் திறக்கப்
பாயும் ஆறு இவை
அன்பின் ஆறு முகம்!

நன்றி: லிரிக்கஸ்

இருதய பௌதீகம்!

2011-01-27T03:35:00.001-08:00

வன்பலை மனத்தை
அன்பலை இருதயம்
வன்பறத் திருத்தி
அன்புற இருத்தி
இன்பலை அளித்து
மெய்தனை உயிர்க்கும்!

எளிய தந்திரம்!

2011-01-27T03:30:00.001-08:00

அன்பெனும் ஆதி மூலம்
இருதயம் வழியே உயிர்ப்பாய்க்
கடத்துள் தடம் பதிய
மூல ஞானம்
கடத்தை மாயா மெய்யாய்
இரசவாதம் செய்ய
இறைத்துகள் "நான்"
பூரண சுதந்திர நிலையை
ஞாபகங் கொள்ளத்
திரு பூமியெங்கும்
உயிர்த்திரள் யாவும்
ஆதி மூல முழுமையில்
ஆன்ம நேய ஒருமையில்
சமரசமாம் வாய்மையில்
என்றென்றும் இன்புற்றிருக்கும்

_________________________________

ஆதி மூலக் கடவுள்
இருதயப் பாலத்தின்
அப்பக்கம்!
தூலமான மனிதம்
இருதயப் பாலத்தின்
இப்பக்கம்!
இருதயப் பாலம்
இரண்டுக்கும் நடுவே
உப்பக்கம்!
அப்பக்க உயிர் நிலை
உப்பக்கப் பாலத்தினூடே
இப்பக்க மெய்க்குள்ளே
மூச்சாய் இயங்கும் எளிமை புரிய
மனத்தை மூச்சின் மேல்
இலயிக்கச் செய்தால் போதும்!

இருதய வய நாட்டம்!(Heart Focus)
இருதய உயிரோட்டம்!(Heart Breath)
இருதய உணர்வேற்றம்!(Heart Feeling)

நடுமார்பின் மேல் வலக் கரத்தை வைத்து
இடக் கரத்தை மடியின் மேல் மேல் நோக்கி இருத்தி
மனத்தை இருதயத்தில் நிறுத்தி
மூச்சின் மேல் முழு கவனம் வைத்து
இருதய அன்பின் ஆறு முகங்களை
உணரும் முனைப்போடிருக்க
ஆதி மூலக் கடவுள்
தூலமான மனிதத்தில்
எளிதாய் நிச்சயம் நடக்கும்!

அன்பின் ஆறு முகங்கள்
1. நல நாட்டம்(நன்றியறிதல்)(Appreciation)
2. தயவு(Compassion)
3. மன்னிக்கும் மனோபாவம்(Forgiveness)
4. எளிமை(Humility)
5. புரிதல்(Understanding)
6. வீரம்(Valor)

நன்றி: விங்க்மேக்கர்ஸ், லிரிக்கஸ் மற்றும் ஹார்ட்மேத்

உயிர் போகும் கேள்வி?!

2011-01-27T03:23:00.001-08:00

துடிக்கும் இதயத்தைத்
துடிக்க வைக்கும் இருதயம்
படிக்க இல்லையோ நேரம்?!
மடிந்து விழும் பொய்க்கடத்தை
மடியாதெழும் பொன்மெய்யாய்
அதிசயமாய்ப் பரிமாற்றும்
அதிர்வலைகள் பரிமாறும்
அதி உன்னத இருதயம்
மதிக்க இல்லையேன் விருப்பம்?!
இதய விஞ்ஞானமும்
இருதய மெய்ஞ்ஞானமும்
இணையும் மெய்யுடம்பில்
இழைந்தோடும் அன்புயிர்ப்பில்
இலயிக்க மறுக்குதேன் நின் மனம்?!
ஆடம்பரச் சடங்குகளில்
ஆரவாரச் சமய மதங்களில்
ஆர் நீ என்று அறியவொணாது
ஆரோரோ நினை அலைக் கழிக்க
இருதய சமரச அலை வரிசை ஒளி பரப்பும்
ஆதி மூல நாத ஜோதியை
வாசிக்க வருவாயோ நீ?!

இதயம் - Physical Heart
இருதயம் - Energetic, Mystic or Etheric Heart(Sacred & Immaculate Heart)

சமரச முட்டை!(சுத்த சைவம்)

2011-01-27T03:22:00.000-08:00

மன இதத்தில் இணையுங் கரங்கள்!
நிச்சயமாய் நீள்கிறது
இருதய அன்பின் வட்டம்!

தொலைந்த மனிதம்!

2011-01-27T03:16:00.001-08:00

இயற்கை மண் மெய் மீது
பூசி மழுப்பும்
செயற்கைக் கான்க்ரீட் பொய் மீது
உக்கிரமாய் வலம் வருகிறது
இயந்திர மிருகம்!

உயிர்மை!

2011-01-27T03:14:00.001-08:00

அன்பு மணக்கும்
இருதய ஜோதியின்
சமரச நாதம்
மூச்சில் பரவப்
பாயும் உயிர் மை
ஆக்கும் மெய்த்திடம்!

காதல் விஞ்ஞானம்!

2011-01-27T02:59:00.001-08:00

காதல் மின்சாரத்தைக் கடத்தும்
கம்பிகளோ நம் மெய்கள்!
தடையில்லாக் கடத்திகளாக(Zero Resistance Super conductors)
நம் மெய்கள் பரிமாற
மின்சார உயிர்ப்பின் இழப்பேதுமின்றி(Zero Transmission Loss)
அதீத மின்னழுத்தக் காதல்(Ultra High Voltage Love)
அசுர வேகத்தில் பாய
நம்மூடே மெய்ஞ்ஞானப் புளகாங்கிதம்!
___________________________________

கரும விதி விலக்கும்
தரும நியதியன்றோ
அருங்காதல்!

தமிழ் மன்றத்தில் லெனின் அவர்களின் "விதி விலக்கு" கவிதைக்கு என் பின்னூட்டக் கவிதை

வயல்வெளி வட்டங்கள் - 13

2011-01-26T22:51:00.001-08:00

அருட்கோப்பை கவிழப் பொருட்கோப்பை நிரம்ப
மருள்மாயை கழியும் நவயுகம்

வயல்வெளி வட்டங்கள் - 12

2011-01-26T22:48:00.001-08:00

வானம் பூமி நடுவே மனிதம்
பாலம் ஆகும் உயிர்மெய்

வயல்வெளி வட்டங்கள் - 11

2011-01-26T22:45:00.001-08:00

ஈரேழு உலகங்கள் ஓரேழில் அடங்கும்
ஓரேழும் இருதயத்துள் அடங்கும்

ஈரேழு உலகங்கள் = வெளியிருக்கும் 14 வட்டங்கள்
ஓரேழு = மெய்யுடம்பு = அடுத்து உள்ளிருக்கும் 7 வட்டம், ஏழு சக்கரங்களைக் குறிக்கும்
இருதயம் = உள் வட்டம்

வயல்வெளி வட்டங்கள் - 10

2011-01-26T22:40:00.001-08:00

எட்டுமடல் அமுத கலசந் திறந்து
கொட்டிவிடு தயவை இகத்தில்

வயல்வெளி வட்டங்கள் - 9

2011-01-26T22:34:00.001-08:00

உயிர்மெய் மனமெனும் மூன்றின் திடத்துள்
உறையும் சிவசத்தி குரு

வயல்வெளி வட்டங்கள் - 8

2011-01-26T22:30:00.000-08:00

பேரன்பே அண்டமாய் அணுவாய் உருவான
பேருண்மை பிண்டத்தில் காண்

வயல்வெளி வட்டங்கள் - 7

2011-01-26T07:09:00.001-08:00

அகம்"நான்" அருவே நான்முக உருவாம்
அகழ்ந்தால் அருளே பொருளாம்

வயல்வெளி வட்டங்கள் - 6

2011-01-26T07:05:00.001-08:00

உள்ளே சுழிந்து அன்பை விளங்கி
உலகில் தயவாய் வழி

வயல்வெளி வட்டங்கள் - 5

2011-01-26T06:57:00.000-08:00

ஆறுமுகந் தாண்டி ஏழாம் அதோமுகம்
காணுமகத் தூன்றி இரு

வயல்வெளி வட்டங்கள் - 4

2011-01-26T06:49:00.000-08:00

பரத்தையும் இகத்தையும் இணைத்து மெய்க்குள்
பரவும்நல் உயிர்ப்பையே எட்டு

ஞானோதயம்!

2011-01-25T23:55:00.001-08:00

சிதறிய கூறில்
முழுமையின் ஞாபகம்
மூளும் போது
ஆனந்தக் கூத்தாடி
ஆதி முதலைச் சேரும்!

தலையில் உதயமாகும்
பிறை நிலவுக் கிண்ணத்தில்
இருதய அன்பின்
திரண்ட கவளம்
அள்ள அள்ளக்
குறையாது வளரும்!

மேலே பற்றிய பத்தில்(கை விரல்கள்)
ஆகாயம் கீழிறங்க
கீழே பற்றிய பத்தில்(கால் விரல்கள்)
பூமி மேலேற
தலை பற்றிய இருதயச் சுழியுள்
நிலை பெற்ற ஒன்றாய் நான்!

ஆதி முதலைச் சேருங் கனவு
உறக்கத்தில் சலனஞ் செய்ய
மெய்க்குள் விழிக்கிறது உயிர்!

சிறு துகள் என்னில் இறங்கும்
முழுமையின் இரக்கம்
ஏற்படுத்தும் அனுபவம்
பேச முடியாமல்
ஆனந்தக் கூத்தாடுகிறேன்!

சிதறிய கூறில்
விழுந்த முழுமை
எழுந்து ஆடுது!
சிதறிய கூறும்
விழித்தே தன்னை
முழுதாய் உணருது!

வயல்வெளி வட்டங்கள் - 3

2011-01-25T04:21:00.001-08:00

இருவிழி நடுவே திருவிழி திறக்கும்மெய்க்
குருவழிப் படவே தவம்

வயல்வெளி வட்டங்கள் - 2

2011-01-25T04:11:00.000-08:00

சுழிந்துள்ளே இருதயச் சுழியுள்ளே ஆழியாய்ச்
சுழல்கின்ற அறுமுக தரிசனம்

வயல்வெளி வட்டங்கள் - 1

2011-01-25T03:52:00.001-08:00

இகபர வட்டங்கட் கிடையே திருநில
இருதய வட்டத்துள் மெய்வழி

திரு பூமி தரிசனம்!

2011-01-25T03:00:00.001-08:00

இருதய ஒருமையில்
மனிதக் கரங்கள் இணைந்திருக்க
உயிர்த்தெழும் திரு பூமி!

சிவத்தே வசி

2011-01-24T20:34:00.001-08:00

சிவத்தே வசி
அவத்தை அரி
தவத்தை அறி
தயைநீ புரி

சிவமே அறி(ரி)
அருளே புரி
கருணை பொழி
திருவாய் விழி

அகத்தே பதி
சிவமெது அறி
அன்பது புரி
வன்மனம் உரி

உள்ளே கட‌
உண்*மை உண‌
நெஞ்சைப் பிள‌
கண்மை திற‌

அருளே பொருளாம்
ம‌றவா திரு
அன்பே உருவாய்
இறவா திரு

பதியொரு வலவன்
உருவிலா நலவன்
உருவுனில் உளவன்
உணர்வொடு எலாம்பதி

அகத்தினில் ஒளிந்தவன்
சகத்தினில் ஒளிர்பவன்
உடம்பினில் உயிரவன்
உணர்வொடு எலாம்பதி

படத்தினில் பிடிபடான்
திடத்தினில் அடைபடான்
கடத்தினில் உறைபவன்
உணர்வொடு எலாம்பதி

சடங்கினால் வசப்படான்
சமரச அகத்துளான்
ஒருவனாங் கணவனின்
உணர்வொடு எலாம்பதி

இருதயத் ததிருதே
சமரச முழக்கமே
கவனமாய் மொழியதன்
உணர்வொடு எலாம்பதி

இருதயத் தொளிருதே
சமரசத் திருநெறி
கவனமாய் வழியதன்
உணர்வொடு எலாம்பதி

யாவுளும் அகமுகன்
சாவிலாப் பெரியவன்
புகழ்ந்திட உரியவன்
உணர்வொடு எலாம்பதி

கட!உள் - 4

2011-01-23T05:35:00.001-08:00

சடங்குத் தடபுடல் தவிர்த்து உள்ளே
கடக்கும் அகத்தவம் செய்

செய்யது தவத்தால் அகமது திறக்கப்
பொன்னுரு முகமது நூர்
(நூர் = ஒளி என்று பொருள் படும் அரபு மொழிச் சொல்)

நூரதைக் காணாய் வேரதைச் சேராய்
தூலமே காண்பாய் நீ

தூலமே காணும் ஊனப் புலனால்
ஞானமோ காண்பாய் நீ

தூலஞ் சூக்குமந் தாண்டிய அதிசூக்கும
நூரே ஞால வேராம்

ஞால வேரைக் காட்டும் ஞானம்
நேசா தார மோனம்

நேசா தார மோனம் புரியா
நாகப் பிதற்றல் அஞ்ஞானம்

நேசா தாரஞ் சேரு நீயே
பேசா தாகுஞ் ஞானம்
(நேசாதாரம் = இருதயம், அனாகத சக்கரத்து மேலுள்ள அமுத கலசமாம் தைமஸ் சக்கரம்)

கட!உள் - 3

2011-01-21T22:29:00.001-08:00

பழம்பெருங் கடவுளே நவமான புதியவன்
பழமென இனிப்பான் கட!உள்

கட!உள் மந்திர ஆணை ஏற்றே
கடவுளும் கடக்கிறான் உள்ளுள்

இதுவல அதுவல கடவுள் உதுபல
இதுக்களின் அதுக்களின் ஆதி
(உது = தமிழுக்கே உரித்தான மெய்ஞ்ஞானச் சுட்டு)

இதுவென அதுவென இறுகும் ஆணவம்
உதுவெனும் நடுநிலை ஆண்டவம்

நாகக் கண்ணாடியால் நானது பார்த்தால்
நாக வண்ணத்ததாய்த் தெரியும்
(நாகம் என்ற ஒரு வித வண்ண மூக்குக் கண்ணாடியைப் போட்டுக் கொண்டு, நான் என்பதைப் பார்த்தால், நாக வண்ணத்ததாகவே "நான்" உனக்குப் புலப்படும்)

நாகக் கண்ணாடி கழற்றிப் பார்த்தால்
நானார் தூய படிகம்

அஞ்ஞானத் திருக்கும் நாகம் பேசும்
மெய்ஞ்ஞானம் எதற்கு நினக்கு

நெஞ்சுள் ளிருக்கும் நாதன் பேசும்
மெய்ஞ்ஞா னங்கேள்! கட!உள்

இங்குளான் அங்குளான் என்றே ஏய்ப்பார்
உங்குளான் நெஞ்சுளே கடவுள்(கட!உள்)

கடந்தால் உள்ளே நானார் யாமென
விரியும் ஒப்பில் அனகம்
(ஒப்பில் அனகம் = ஒப்பிட முடியாத அகம் புறம் என்று பிரித்திட முடியா அனகம் என்னும் அத்துவிதம், அத்வைதம்)

சூஃபித் தூரல்(Sufi Drizzle)

2011-01-21T07:02:00.001-08:00

அகமதுக் கோப்பை என்னில்
அல்லாவின் அருட்பானம்
நிரம்பி வழிகிறது
நிலமிசை தயவாய்!

இருதய ஓட்டையில் ஒழுகும்
அருண்மய அல்லாவின் பானம்!
திரு*முகமது* சாட்சி யாகும்!

அலைபாயும் மனமது திரும்பி
*அகமது*வே கதியாய் அடங்க
திரும்பும் எங்கும் அல்லாவின்
திரு*முகமது*வே தென்படும்!

அல்லா என்னில்
நீ கரைகிறாய்!
எல்லா மாகி
யாம் மறைகிறோம்!

அன்பே அகமது
அருளே முகமது
தயவே சையது(செய்யது)

அல்லாப் பளிங்கில்
நல்லார் நபிகளாய்
என்னைக் கண்டதும்
பொல்லா உலகின்
என்பொய்ப் பிம்பம்
பொன்மெய் யாகும்!

அவனே என்னுள்
நானாய் எழுகிறான்.
நானே அவனுள்
அவனாய் விழுகிறேன்.
எழுவது
அவனது இர(ற)க்கம்.
விழுவது
எனது ஏற்றம்.

வெறும் நானாக
அகமே முகமாய்
நான் நிற்க
அவனே நானான
ஒருமையின் ஞாபகம்
முழுதாய் மீள்கிறது

என் இருப்பே
அவனென அறிந்து
சும்மா இருக்கிறேன்
நான்!
நானே நீயென
உறுதி கூறித்
தானே செயலாற்றுகிறான்
அவன்!

அல்லாவே வரைந்தான்
அகிலமுள யாவையும்!
உள்ளேபோய் மறைந்தான்
திரு "முகமது"வாய் யாவிலும்!

அல்லாவின் திரு முகம்
ஒவ்வொன்றின் உருவெழும்
தென்படா அக முகம்
வரையவொணா மறை முகம்
வரையரைகள் கடந்திருந்தும்
இறைந்திருக்கும் ஒரு முகம்
வரந்தரவே யாவுக்கும்
இற(ர)ங்கும் அருண் முகம்
பவ வினை அறு முகம்(கரும வினைகளை அறுக்கின்ற முகம்)
மன இதம் பழுக்க
அக விழி திறக்கத்
தெரிந்திடும் அவன் முகம்

சுழிதலும் வழிதலும்

2011-01-21T02:35:00.001-08:00

உள்ளே சுழியும் ஆறு(6) போல்
நெஞ்சுள்ளே சுழிந்து மனம் ஆறு!
வெளியே வழியும் தலை கீழ் ஆறு(9) போல்
மெய்யுள்ளே வழியும் பார் பாலாறு!
(6 = உள்ளே சுழிதல் = Spiraling in, 9 = தலை கீழ் 6 = வெளியே வழிதல் = Spiraling out)

உலகம் உள்ளே சுழிந்தால் கடவுள்
கடவுள் வெளியே வழிந்தால் உலகம்

உள்ளே சுழிதல் உன் கடமை
வெளியே வழிதல் கடவுளின் இறைமை

சுழிவின் முடிவில் வழியுங் கடவுள்
வழிவின் முடிவில் சுழியும் மனிதன்

சுழிதல் மனிதன் தான் கடவுளில் கழிதல்
வழிதல் கடவுள் தான் மனிதனில் கூடல்

சுழிதல் உருவம் அருவத்தில் கரைதல்
வழிதல் அருவம் உருவத்தில் இறைதல்

இருதயத்தின் அப்பால் அன்பாய்ச் அருளாய்ச் சுழி
இருதயத்தின் இப்பால் தயவாய்ப் பொருளாய் வழி

இ(1)
ரு(2)
த(3)
ய(4)
ம்(5, 6வது மேற் புள்ளி)
(7, பரம இரகசியப் பர நாதம்)

'ம்' முடிவில் அதி சூக்குமப் பர விந்துப் புள்ளியுள்
ஏழாம் அறிவின் பர நாதம்

அன்பின் கரங்கள்!

2011-01-21T02:31:00.001-08:00

இருதய அன்பை
உலகில் பகிரவே
கரங்கள்

அங்கையில் கனியாய்
இருதயத் திரு பூமி
இருக்கும் மெய்ம்மை
உன் கையும் என் கையும்
அவன் கையும் அவள் கையும்
நம் கையாகப் புரியும்!

இருதய ஒருமையில்
மனிதக் கரங்கள் இணைந்திருக்க
உயிர்த்தெழும் திரு பூமி!

ஒன்றே இருதயம்
என்றே உணர்ந்தால்
அன்பின் பிணைப்பில்
இணையுங் கரங்கள்
நன்றே செய்யும்
இன்பத் திரு பூமி!

ஆணவக் கொழுப்பால்
ஆயுதத் தழும்புகள்
ஏறிய கரங்கள்
ஆண்டவ இற(ர)க்கத்தால்
நேசத்தில் தழுவ
அன்னை பூமியின்
சுக சொரூபம்!

அருண்மை பொருந்திய நம்மிரு கரங்கள்
திரு பூமி உருவாக்கும் அன்பின் வரங்கள்

மெய்ஞ்ஞானச் செடி!

2011-01-21T02:25:00.001-08:00

மன இதக் கரங்களில்

இருதய ஈர மண்ணில்

"நான்"முக மெய்ஞ்ஞானச் செடி!

சற்குரு துதி

2011-01-21T02:21:00.001-08:00

பொய்வாய் அரவம் ஓய மெய்வாய்
உண்*மை உணர்வித் தீர்

தீராக் காம வேட்கை தணித்தே
நேசா தாரத் தென்னைத் திணித்தே
ஆகா காதல் ஊற்றைத் திறந்தே
நாகை நாதர் நீர்எனைப் புணர்ந்தீர்

தீராக் கோபத் தீயை அவித்தீர்
நேசா தார நீரைத் தெளித்தே
மாயைத் தூக்க மயக்கந் தெளிய‌
ஞானா தாரம் மேலே குட்டினீர்

நீரே தேவ நீராய்ப் பாய்ந்தீர்
தேகா தாரம் ஏழும் நிறைந்தீர்
மாயைச் சாவின் வேரை அறுத்தீர்
மாயா வாழ்வின் பேறை அளித்தீர்

தீராப் பாவக் கணக்கைத் தீர்த்தீர்
சேறாம் பூமி மணக்க நீர்எம்
தாயா ரோடு இணைந்தே இற(ர)ங்கி
சேயெம் மெய்தாம் உயிர்க்கப் பூத்தீர்

தீர்க்கப் பார்வை நெற்றியில் திறந்து
மூர்க்க மனநோய் தீர்த்து வைத்தீர்
மூல‌ மெய்ம்மை காட்டித் தெருட்டி
மாயப் பொய்ம்மை ஆட்டம் முடித்தீர்

தீர்த்தம் நீரே ஞான ஒழுக்கு
மூர்த்தி நீரே மார்புள் விளக்கு
வார்த்தை நீரே வாயுள் இனிப்பு
ஓர்மை நீரே பேரா அன்பு

புன்னீர் ஒழுகும் கண்கள் இரண்டில்
நன்னீர் கண்மை பொங்கச் செய்தீர்
கல்லாய் இறுகிய மனத்தை இளக்கி
மெய்வாய் இருதயத் தினிக்கச் செய்தீர்

தீரா ரோகம் யாவுந் தீர்த்தீர்
சீராய் நீரே யான்கொளச் சேர்ந்தீர்
நாராம் என்னை மலராய் மணந்தீர்
பூராய் உம்மை எனக்குத் தந்தீர்

தீராச் சுழலாம் பிறப்பும் இறப்பும்
நீசப் பிழைப்பும் அறவே நீக்கும்
ஆழிச் சுழலாம் அறமே நாட்டி
மாயா வாழ்வை யாம்பெறத் தந்தீர்

தீர்த்தேன் நின்னை என்றே உருமுங்
கூர்வாள் கர்மம் ஒடித்துப் போட்டீர்
பேர்நான் ஒட்டி ஆணவம் ஓட்டி
சேர்ந்தீர் என்னை ஆண்டவ ரேநீர்

நீர்மை உமதை யான்பெறத் தந்தீர்
தானாம் மமதைக் கூர்அறச் செய்தீர்
நானே நானாம் ஓர்மை சேர்த்தீர்
ஓமய ஞானப் பொன்மெய் தந்தீர்

தீர்ப்பெனுந் தண்டிப்பை மன்னிப்பால் தீர்த்தீர்
ஈர்த்தெனை உம்அங்கைக் குள்அன்பாய் வைத்தீர்
மாற்றினீர் என்னைஉம் போல்அற்புத மாய்நீர்
போர்த்தினீர் என்மேல்உம் வெள்ளங்கி யைநீர்

நீர்யார் அறியா நாயனை நீரே
சேர்ந்தீர் **அறிவாய் நானென** பார்நீ
நான்யார் என்றே மாயை உரித்தீர்
நானே என்றே ஓர்மை உரைத்தீர்

ஈர்த்தே என்னை உம்மில் சேர்த்தீர்
தூர்த்தே என்னை உம்மை வார்த்தீர்
பேரா உண்மை உணர வைத்தீர்
பேராய் உம்மை என்னில் சேர்த்தீர்

ஈரிரு நான்காம் திடத்தின் வேராய்
வேறற உள்ளீர் பதி(ன்)மூன் றாய்நீர்
சீர்மிகு ஞான முதல்வன் நானாய்ப்
பார்உள யாவுளும் ஒளிந்தீர் நீரே

நீரே இற(ர)ங்கி நேசமாய் இணைந்தீர்
நானே நீயென நீயே நானென‌
ஓர்மை உணரும் ஞானமே அளித்தீர்
நீர்மை எனதினி நினதென விதித்தீர்

தீரமும் ஈரமும் ஒருங்கே ஊட்டுஞ்
சாரமாம் நேசமாய் இருதயத் தினிக்கிறீர்
காரமாம் பேதமே அறவே நீங்கிடஓங்
காரமாம் நாதமே உரக்க முழங்கினீர்

கட!உள் - 2

2011-01-20T22:03:00.000-08:00

கடக்காமல் உள்ளே இல்லை கடவுள்
கட!உள் கடந்தால் உண்டு!

பொய்ம்மடம் கற்கோயில் வீண்சடங்கு எதற்கு
மெய்க்கடத் துள்மார்புள் கடவுள்

குருவென்னும் உருபின்னே உருண்டோடுங் கூட்டம்
குருவென்பார் இருதயத்தே ஒளிந்தார்

காலில் விழத்தான் சொல்லுமோ தலைகை
காலில் அருவாங் கடவுள்
(இரண்டாவது காலில் = கால் இல் = கால் இல்லாத)

உருவத்தில் உள்ளான் அருவத்தில் அடங்கான்
கருமத்தில் உழல்வான் தான்

கல்லில் வடிக்க லாகாக் கடவுள்
சொல்லி லும்பிடி படான்

ஆத்திக ஆடம்பரம் நாத்திக வீண்வாதம்
தாண்டிடு தேகம்நடு கட!உள்

சுருண்ட நாகம் விழித்து மேலேற
தெருண்ட நல்ல பாம்பு
(தெருண்ட = தெளிவுற்ற)

முதுகுத் தண்டும் மூளையும் போதிமரம்
இ(ரு)தயம் ஞானப் பழம்

மீட்பு

2011-01-20T01:28:00.000-08:00

என்னில்
என் "ஐ" கண்டேன்.
மாயை
தொலைந்து போனது.
என் "ஐ" மறந்த உறக்கம் நீங்கி
நெஞ்சுள் விழிக்கிறேன்.
இறுக்கும் அடையாளங்கள் அவிழ
இளக்கும் அன்பில் குழைகிறேன்
பேர் கொண்ட ஆள் நான்
ஊர் மெய்க்குள்
மார்புக்குள் புகுந்தே
வீடு பேறு அடைகிறேன்
பேரது நாதமாக
ஆளது ஜோதியாக
நானது ஓர்மையாக
நானே ஒளிர்கிறேன்
ஞால வீட்டில்
கூட்டுக் குடும்ப
உயிர்த் திரளிடையே
தயவின் செறிவாய்ப்
பூரணமாய்க் கரைகிறேன்
இழந்தது அனந்த இறுக்கங்கள்
மீட்டது ஆனந்த இருப்பன்றோ!

தமிழ் மன்றத்தில் திரு. சென் மார்க் அவர்களின் தொலைந்துபோன நான் என்ற கவிதைக்கு என் பின்னூட்டக் கவிதை

கட!உள் - 1

2011-01-20T01:01:00.001-08:00

வாதம் விவாதம் விட்டுக் கட!உள்
நேசம் விட்டேது கடவுள்?

தன்னை நம்பித் தன்கைப் பற்றத்
தன்னைக் காட்டுங் கடவுள்

அன்பை உணர அவகாச மின்றேல்
இல்லை நமக்குக் கடவுள்

பேரிலா அன்புக்கு பேர்பல சூட்டிப்
பேதமாய்ச் செய்வாயேன் கடவுள்

கட!உள் அன்புணர்! அதுவரை நினக்குக்
கடவுள் என்பது வெறுஞ்சொல்

வறுமையும் பசியும் உயிரை வாட்ட
வெறுஞ்சடங்கால் வசியுமோ கடவுள்

ஒருகல் மதிப்பாய் மறுகல் மிதிப்பாய்
ஒருமை சிறிதும் இல்லாய்

கல்லுக்குஞ் செம்புக்குங் காசுமேல் காசுமெய்
இல்லில்வாழ் ஏழைக்கில் சோறு

கேள்விகள் அற்று ஏகாரம் பெற்றால்
நானெனும் ஒன்றே கடவுள்

அஞ்ஞான நாகம் மெய்ஞ்ஞானம் பிதற்றும்
அன்பான நானோ மன்னித்தேன்

அன்பின் பகிரங்கம்

2011-01-16T02:50:00.001-08:00

யந்திர இதயத்தின் பின்புலம்
மந்திர இருதயத் துள்ளொரு
தந்திர ரகசிய மெய்வழி
உன்னதக் களஞ்சியம் உய்ந்திடு.
அன்பது பகிரங் கமாக‌
நெஞ்சது பகிரத் திறப்பாய்.
இங்கது அங்கது என்பார்
உன்னதக் களஞ்சியம் எங்கோ?!
உங்கது நின்னுள் அன்பே!
எப்படி உண்மை மறந்தாய்?!
யந்திர மந்திரத் தந்திரச்
செப்படி வித்தை எதற்கோ?!
அன்பது நின்னியல் அன்றோ!
முப்படி மேலே ஏறு!(மூலாதாரம், சுவாதிட்டானம், மணீபூரக சக்கரங்கள்)
முப்படிக் கீழே தாழு!(சஹஸ்ராரம், ஆக்கினை, விசுத்தி சக்கரங்கள்)
மெய்ந்நடு மார்புள் சேரு!(அனாகத சக்கரம்)
அன்பதன் பாய்ச்சல் பாரு!
பொங்குதே மூச்சாஞ் சாறு!
அன்பது பருகியே வாழு!
அன்பது பகிரவே தேரு!
நெஞ்சகம் இருதயத் தேகு
அன்பது பகிரங்க மாக‌
சற்குரு பகருமோர் வாக்கு
புந்தியில் பரவநன் நோக்கு!
உந்தியில் பரவசம் ஆச்சு!

தென்னை-காக்கை

2011-01-16T02:46:00.001-08:00

1

தென்னையின் மௌனத்தில்
காக்கை கரைகிறது!
கனக்குங் கருத்த மையுண்டு
கவிதைக் கரு மிதக்கிறது!

2

"கா" "கா" "கா"
தென்னை மரத்தின்
காக்கைப் பூக்கள்
காதினில் பாய்ச்சும்
செந்தமிழ்த் தேன்!

3

தென்னைக் கோபுர உச்சியில்
காக்கைகள் ஒலி பரப்பும்
இயற்கைக் கா*ப்பீட்டு
அவசிய அலை வரிசை!

4

முதுகுத் தண்டுத் தென்னையில்
பூத்திருக்கும் காக்கைக் கண்ணொன்றில்
விழித்திருக்கிறேன் நான்
இருதயக் கனிரசம் இளநீர் பருகி!

5

தென்னையுங் காக்கையும்
நானும் மற்றுள யாவும்
அதீத விழிப்பின்
அழகுப் படிமங்கள்!

6

அவசரச் செயற்கைச்
சிமெண்டுக் காட்டில்
அவசிய இயற்கைத்
தென்னைக் கோடுகள்
வேகமாய் அழியும்
அபாயந் தடுக்க
அலறுங் காக்கைகள்!
நிமிர்ந்து நடக்கும்
யந்திர மிருகம்
இயற்கை காக்கும்
மந்திர மனிதமாய்
மாறும் அற்புதத்
தந்திரஞ் செய்ய
நெஞ்சத் துடிக்கும்!

7

தென்னையில் உயிர்களுக்குதவும்
இன்னல்கள் பொறுக்கும்
நற்றவ மௌனமாய் நிற்கிறேன்!
காக்கையில் உயிர்களைக்
காக்கச் சொல்லிக் கதறும்
ஆத்மார்த்த வார்த்தையாய் ஒலிக்கிறேன்!

8

தென்னைக்கு நீராகி
விழுகிறேன்!
காக்கைக்குக் கவளங்களாகிக்
கொத்தப்படுகிறேன்!
விழுந்தும் கொத்தப்பட்டும்
மனிதனாய் எழுகிறேன்!

9

ஜன்னலை வருடியதால்
வலிய முறிக்கப்பட்டன
தென்னங் கீற்றுகள்!
தென்னையின் இரணங்களுக்குக்
களிம்பாய் நீளும்
என் பார்வைகள்!

10

எந்திரம் *என்னைத்* தாண்டித்
தந்திரத் *தென்னை* மேல்(தகர மெய்ம்முதல் கொண்ட தென்னை)
மந்திரக் காக்கைக்குள் தாவி(கா, கா எனக் காக்கச் சொல்லும் மந்திரம்)
மீள்கிறேன் என்னுள்
அற்புதமாய்ப் பரிமாறி!

11

*தென்னை* நான்
*என்னைத்* தான்
காக்கைக் கண்ணால்
பார்க்க !!!ஆ*கா*கா*!!!
நெஞ்சக் கனிரசத்
தெள்ளிய இளநீர்
மெய்யுள் தெறிக்க
அன்பின் இயற்கை
எங்கும் உயிர்க்குதே!

12

புல்லினத் தென்னை மேல்
வல்லினக் *காக்கை*யை
மெல்லின நெஞ்சின்
கண்ணது பார்க்க
அற்புத மாற்றம்
என்னிடை நிகழுதே!

பெயரற்றவன் - 2

2011-01-16T02:37:00.001-08:00

இன்னதென்ற‌ இறுக்கம்
கிஞ்சித்தும் இல்லாப்
பரிபூரணத் தளர்வே
நான்

இன்னதென்று இறுகிக் கிடப்பதுகள்
ஒவ்வொன்றின் உள்ளுள்ளே
அன்பென்னும் இளகலின்
பரிபூரண விளக்கம்
நான்

ஞாலத் தெருக்களில்
கோல உருக்களில்
ஞான அருவமாய்
பரிபூரணமாய் இறைந்திருக்கிறேன்
நான்

நிலையிலாப் பெயர்களிடையே
நிலை பெயராதிருக்கிறேன்
நான்

காட்சிக்குப் புலப்படும்
ஞால விருட்சத்தின்
ஆணி வேர் நான்
ஞான ஆழத்தில்
நேசாதாரத்தில்
ஊன்றி ஒளிந்ததால்
தலைக் கனக் கிரீடங்கள்
நொறுங்கிச் சிதறினாலன்றி
இறுகிக் கிடப்பதுகள்
உணர முடியா
இருதய (கனம்)இளக்கம் நான்

முத்தமிழ் மன்றத்தில் அப்துல் காதர் அவர்களின் "பெயரற்றவன்" கவிதைக்கு என் பின்னூட்டக் கவிதை

பெயரற்றவன் - 1

2011-01-16T02:34:00.000-08:00

பெயர்கள் இறைந்து கிடக்கும்
தெருக்களெங்கும்
பெயர்கள் குறிக்கும் பொருட்களுள்
உட்பொருளாய் ஒளிந்திருக்கிறேன்..

பெயர்களால் பொருட்களை அழைத்துப்
பெயர்களைப் பொருட்களாக்கிக்
குழம்பிப் போனவர்கள்
உட்பொருளாம் என்னை
ஒரு பொருளாயும் மதியாதவர்கள்..

பெயர்கள் அனந்த வண்ணத் திரைகளாகி
பொருட்களை மறைக்கக்
கண் கவரும் வண்ணங்களில் மயங்கி
கண்மூடித்தன எண்ணங்களில் இறுகி
பொருட்களை வெளிப்படுத்தும்
கருப் பொருளாம் என்னைக்
கருது பொருளாய்க் கொள்ளாதவர்கள்..

பெயர்களுக்குப் பின்னே
பொருட்களுக்குள்ளுள்ளே
அழிந்து போகா எனதடையாளத்தில்
விழித்து சாகாதிருக்க முயலாதவர்கள்..

நிலையிலாப் பெயர்களோடு
தோன்றி மறையும் பொருட்களின் உள்ளடக்கமான‌
நிலைபெயரா அருட்பொருள்
தோன்றா மறைப்பொருள் என்னை
ஆளென்ற தடிமனால்
ஆணவமாக்கிப் பழகியவர்கள்..

உருவெடுத்துப் பெய‌ரேற்றேன்
தெருவெல்லாம் இறைந்துள்ளேன்
என்றாலும்
உரு பெயர் கடந்து
அருவாகிப் பெயரற்று
ஒவ்வொன்றின் உள்ளுள்ளே
எக்காலும் உள்ளேன்
நேசப் பேரிருப்பாய்
ஞானப் பேரறிவாய்
ஆனந்தப் பேருணர்வாய்..!

சுடச் சுடக் கவிதைக் கவளங்கள்

2011-01-13T04:19:00.001-08:00

இணைய வானில் வலம் வரும்
வெள்ளை உள்ளக் காக்கைகளே!
கொத்த வாருங்கள் கருநாகம் படைக்கும்
கவிச் சோற்றுக் கவளங்கள்!

1. இயற்கை *வகுத்த* விஞ்ஞை

*கூட்டுப்* புழுவில்
கம்பளிப் புழுவின் நெளிதல் *கழிய*
வண்ணத்துப் பூச்சியாய்ப் பறக்கும்
வேகப் *பெருக்கல்*!

2. அமோக வியாபாரம்

"நான்" என்னும் முதலாளி
நாகராத் தொழிலாளி
ஆதாயம் அன்பை
யாவருமே துய்க்க
ஆகாகா இன்பம்!

3. அமைதி நுண்ணலை வரிசை!

நுண்ணலைக் கோபுர உச்சியில்(வயர்லெஸ் டவர்)
வெண்புறாப் போதகர் குந்தியே
எத்திக்கும் கற்பிக்கும் அற்புதம்!

4. காக்கை

நீல வானில்
கரு மை பாயப்
பறக்கும் உயிரோவியம்!

5. பாரதியாரிடம் ஒரு கேள்வி

காக்கை _________ எங்கள் சாதி
காணாமல் போனக் குருவியால்
மாளுமோ மனித சாதி!

6. முரண்பாடு

தென்னைத் தலைகளின்றி
முண்டமான மண்ணில்
தலையிருந்தும் முண்டமாய்
நான்!

7. தன் வினை தன்னைச் சுடும்!

மரங்களைத் தின்னும்
மனிதப் பூச்சிகள்
கான்க்ரீட்டுக்கு இரையாகும்

8. காக்கையார் அருள் வாக்கு

எவ்வுயிருங் காக்கச் சொல்லிக்
கத்துங் 'கா' 'கா' 'கா' என்றே
கொத்தித் தின்னுங் காக்கை!

9. இரவின் வெளிச்சம்

விழியிலிருந்து நீளும்
புலப்படா விரல்கள்
விண் மீன்களைத் தொட
என்னுள் பரவும்
இரவின் வெளிச்சம்!

10. கொத்தல்கள்

சோற்றைக் கொத்துங் காக்கை
காக்கையைக் கொத்தும் என் பார்வை
என் பார்வையைக் கொத்தும் நான்
என்னைக் கொத்துவார் யாரோ?!

11. ஞாபகங் கொள்!

தும்பியைப் பிடிக்கத்
துள்ளும் நெஞ்சே!
அண்டமே அடங்கும்
விஞ்ஞை நீயே!

12. தா! வரம்

தயாபரத் தரத்தைத்
தராதலத் திறக்கத்
"தா! வரம்" என்றே
மோனமாய்த் தவஞ்செயுந்
தாவரம்!

வாலைப் பாட்டு

2011-01-12T23:30:00.000-08:00

மாயா நிலையமாய்
மாளாமல் யாம் வாழக்
குறியொன்று சொல்வாயே வாலைப் பெண்ணே!

வாயாடும் யாமெல்லாம்
நாபூட்டித் தவஞ்செய்யக்
குருமொழி அருள்வாயே வாலைப் பெண்ணே!

மாமாயைப் பேயாட்டம்
ஓயவே மாயோக
நெறியொன்றைத் தருவாயே வாலைப் பெண்ணே!

சிவகாதல் தன்னுள்ளே
அவகாமங் கரைகின்ற
ரசவாதம் செய்வாயே வாலைப் பெண்ணே!

தேகமெய் தன்னுள்ளே
போதமெய் உயிர்க்கின்ற
போதகந் தருவாயே வாலைப் பெண்ணே!

உலகம் பழிக்கின்ற
கருமனம் வெளுக்கவே
அருட்பாலைப் பொழிவாயே வாலைப் பெண்ணே!

பேதச் செயற்கையைப்
பேணும் மனிதர்க்கு
நேச இயற்கை தா வாலைப் பெண்ணே!

சுத்த சமரசம்
புத்தியில் தோயவே
எம் சித்தஞ் சுத்தி செய் வாலைப் பெண்ணே!

நொந்த எம்மவர்
நல்லீழங் காணவே
சித்தியை அருள்வாயே வாலைப் பெண்ணே!

எங்குஞ் சமாதானம்
என்றங்கே இன்புறும்
நன்னெறி நாட்டுவாய் வாலைப் பெண்ணே!

சிங்கம் புலியைப்
பசுவாய் மாற்றியே
ஈழத்தில் மேயச் செய் வாலைப் பெண்ணே!

உத்தம ஆண்டவர்
எம்முள்ளே காணும்
மெய்வழி அருள்வாயே வாலைப் பெண்ணே!

வள்ளலார் போலே
பெருவாழ்வை யாம் காண
நிச்சயம் செய்வாயே வாலைப் பெண்ணே!

பரஞான போதம்
உச்சியில் சேரமேம்
பாலந் திறப்பாயே வாலைப் பெண்ணே!

தூயநன் நோக்கம்
நெற்றி வெளுக்கவே
திருவிழி திறப்பாயே வாலைப் பெண்ணே!

அகதீட்சை தருகின்ற
குருமொழித் தேனைத்
தொண்டையில் ஊற்று நீ வாலைப் பெண்ணே!

இருதயத் திருபூமியைச்
சேர்ந்தே யாம் உய்ய
எம் நெஞ்சம் திறப்பாயே வாலைப் பெண்ணே!

சத்திய தரிசனம்
யாம் காண எம்மேல்
பூசிய பொய்யுரி வாலைப் பெண்ணே!

அற்புதப் பரிமாற்றம்
எம்முள்ளே தோன்றவே
தந்திரஞ் செய்வாயே வாலைப் பெண்ணே!

ஜோதி ஸ்வரூபமாய்
பூமியில் யாம் எழ
சாகாக் கலை தா வாலைப் பெண்ணே!

மெய்யாம் நல்உடம்பைத்
தயவின்றி வருத்தும்
பொய்யோகம் ஏனோடி வாலைப் பெண்ணே!

மெய்யாம் நல்உடம்பின்
மெய்யான பொருளை
யாம் உணரத் தருவாயே வாலைப் பெண்ணே!

போலிச் சாமியார்
காலில் போய் வீழுங்
குருடோடி நீ வாலைப் பெண்ணே!

தேக மெய்யுளே
உயிராய் வாழுவார்
உட்குருவைச் சேர் நீ வாலைப் பெண்ணே!

மூர்த்தி பூசை
மோகந் தீரவே
குரு உள்ளே காட்டுவாய் வாலைப் பெண்ணே!

எம்மன மாசுகள்
நீக்கியே தேக மெய்ச்
சுத்தந் தருவாயே வாலைப் பெண்ணே!

ஆணவக் காரனை
ஓட விரட்டும்
நற்றவத்திரு நீ வாலைப் பெண்ணே!

ஆண்டவர் தம்மை
மணஞ் செய்துள்ளே
கூடியிரு நீ வாலைப் பெண்ணே!

நாகம் எழுப்பிநற்
பாம்பாக மாற்றவே
மந்திரம் ஓது நீ வாலைப் பெண்ணே!

ஆதாரம் ஆறில்
நிராதாரம் சேரும்
மாயா உயிர்மை தா வாலைப் பெண்ணே!

கனவும் நனவும்
உறக்கமுங் கடந்தத்
துரிய விழிப்பைத் தா வாலைப் பெண்ணே!

பூஜ்ஜியமென்னைப்
பூரணமாக்க
உச்சியில் சேர்வாயே வாலைப் பெண்ணே!

இருட்கிடங்கென்னை
ஒளி மயமாக்க
நெற்றியில் சேர்வாயே வாலைப் பெண்ணே!

பிறந்திறந்துழலும்
சுழலைத் தாண்ட
தொண்டையில் அளி தா வாலைப் பெண்ணே!

ஆணவம் வீழ
ஆன்மநேயம் எழும்
ஆண்டவ ஒளி தா வாலைப் பெண்ணே!

வன்பிருள் நீங்கி
அன்பருள் ஓங்க
இருதயத் தமர்வாயே வாலைப் பெண்ணே!

மயக்கம் தெளிந்தே
ஞானம் விளங்க
மார்படி சேர்வாயே வாலைப் பெண்ணே!

முக்குணம் நீக்கி
சச்சிதானந்தமாய்
நாபியில் சேர்வாயே வாலைப் பெண்ணே!

இருண்மை நீக்கிக்
கருணை அருளுமாய்
நாபியடி சேர்வாயே வாலைப் பெண்ணே!

மனித மிருகமெனில்
கடவுள் தானோங்க
முதுகடி சேர்வாயே வாலைப் பெண்ணே!

கொடுங்கோன்மை நீங்கி
அருளாட்சி ஓங்க
முழந்தாள் சேர்வாயே வாலைப் பெண்ணே!

உன்மத்தம் நீங்கி
மெய்ஞ்ஞானம் விளங்கப்
பாதங்கள் சேர்வாயே வாலைப் பெண்ணே!

யாதும் ஊரேயெனும்
பூங்குன்றன் நோக்கை
நெஞ்சத்தில் விரிய வை வாலைப் பெண்ணே!

தேவன் ஒருவனெனும்
திருமூலர் வாக்கை
சித்தத்தில் பதிய வை வாலைப் பெண்ணே!

வரண்ட பூமிக்கு
மழை வரந் தரவே
வானந் திறப்பாயே வாலைப் பெண்ணே!

நிலத்தடி நீரை
நிர்மலமாக்கி
மேலெழச் செய்வாயே வாலைப் பெண்ணே!

எங்கும் பசுமை
கண்களில் நிரம்ப
எம் நெஞ்சைப் பண்பட வை வாலைப் பெண்ணே!

செயற்கை உரம் போட்டு
மண்ணைப் பாழாக்கும்
எம்மை மன்னிப்பாய் வாலைப் பெண்ணே!

இயற்கை உரம் போட்டு
மண்ணை வளமாக்க
எமக்குக் கற்பிப்பாய் வாலைப் பெண்ணே!

ஆலைக் கழிவுகளால்
மண்ணைப் புண்ணாக்கும்
எம்மை மன்னிப்பாய் வாலைப் பெண்ணே!

ஆலைக் கழிவுகளால்
ஆற்றை நஞ்சாக்கும்
எம்மை மன்னிப்பாய் வாலைப் பெண்ணே!

ஆலைக் கழிவுகளால்
காற்றை நஞ்சாக்கும்
எம்மை மன்னிப்பாய் வாலைப் பெண்ணே!

கழிவில்லா ஆலைகளை
உருவாக்கும் தொழில் நுட்பம்
எமக்குக் கற்பிப்பாய் வாலைப் பெண்ணே!

மரங்களை வெட்டி
மனிதத்தைச் சிதைக்கும்
எம்மை மன்னிப்பாய் வாலைப் பெண்ணே!

மரங்களை நட்டு
மனிதத்தைப் பேணும்
மன இதம் அருள்வாயே வாலைப் பெண்ணே!

மிருகங்கள் கொன்று
மாமிசந் தின்னும்
எம்மை மன்னிப்பாய் வாலைப் பெண்ணே!

மிருகங்கள் பேணி
சைவமே உண்ணும்
ஆன்ம நேயந் தா வாலைப் பெண்ணே!

அன்பூ!

2011-01-12T08:01:00.000-08:00

ஈரப் பசுமையும்
வீரச் செம்மையும்
ஊட்டும் உண்மையே
மார்புள் அன்பூ!

தாழும் அன்பூக் கோப்பை
வாழும் எல்லாம் பருக
போதம் இன்பைப் பகிர

ஈரமும் வீரமும்
வேறறக் கூடிய
ஞானமோ அன்பூ

கவிழ்ந்தது அன்பூக் கோப்பைத்
தயமும் ஜெயமும் ஒருங்கே
நமக்கு ஊற்ற

காணா வித்தது
காணும் இப்பூவாய் மலர்ந்து
பூமி பார்க்க
மார்புள் அன்பூவாய் மணக்கும்
ஆதி மூல
ஞாபகம் தோணுது

அன்பூ மிகுதி கவிழ
என்பூத் தொகுதி இளகி
இன்பூ பெருகி ஒளிரு(யு)ம்
(அன்பூ = அன்பு, என்பூ = என்பு, இன்பூ = இன்பு)

வள்ளல் அன்பூ கவிழ
பொன்மெய் உடம்பூ அவிழ
இன்பூ உயிர்ப்பூ முகிழும்
(உடம்பூ = உடம்பு, உயிர்ப்பூ = உயிர்ப்பு)

எட்டலாகாப் பெருநிலை தலை
முட்டிக் கவிழ்ந்த மெய் தலைக்
கெட்ட அவிழ்ந்ததோ இப்பூ

3. சற்குரு

2009-01-07T03:59:00.001-08:00

பருப்பொருளில் உறங்கும்மெய்க் குருப்பொருள்தான் விழிக்கும்!

அருட்பொருளாந் தன்னம்மை பரம்பொருளாந்தன் தந்தை

இருவரையுந் தன்னகத்துள் பழம்பொருளாய்த்தான் தெளியும்!

இருள்விடிய இப்புவியில் நவயுகத்தை எழுப்பும்!

சிவமே பொருளெனச் சித்தந் தெருட்டி

தவமேன் மலைமேல் என்னை ஏற்றிஎன்

அவஞ்சேர் இருவினை எல்லாங் கரைத்து

நவமாய் ஒளிர்மெய் தந்தார் சற்குரு!

அக்குருவும் இக்குருவும் எக்குருவுஞ் சாராமல்

'உ'க்குருவாய் உம்மில்வாழ் மெய்க்குருவைச் சார்வீரே!

பொய்க்குருமார் மடஞ்சேர்ந்து கண்ணிழந்தே வீழாமல்

மெய்யுடம்பாம் மடத்துள்ளே சற்குருவைச் சேர்ந்துய்வீர்!

(தமிழுக்கே உரித்தான 'உ'கரச் சுட்டு உம்முள்ளேயே உறையும் உத்தம மெய்க்குருவைச் சுட்டுகிறது!)

அல்லாவுள் அ'ரு'ளம்மை அடக்கம்! அ'ரு'ளம்மை

அல்லாவின் நல்லாக்கம்! அ'ரு'ளே நின்வடிவம்!

அல்லாவே நின்மூலம்! இருவரும் ஒன்றிடும்நின்

இல்லாகும் இருதயமே நாயக நபிமையம்!

இடவலமும் முன்பின்னும் மேல்கீழும் இருமையெலாம்

இருதயத்தே ஒன்றுவித்து நடுநிலையாய் இருக்குமொரு

குருமெய்யுள் ஒன்றிநின்று படுகுழியுள் வீழாமல்

குமரராய் என்றென்றும் இன்புற்று வாழ்வீரே!

இருக்கும் இடத்திலேயே சற்குரு நாயகர்!

இல்லாம் உளத்தேதான் அமர்ந்தொளிர் ஜோதியர்!

உடம்பாம் கடத்திலேயே நல்லருட் போதகர்!

உள்ளே புகுந்தாலே துரிசறு தூயவர்!

பெருமடத்தால் மெய்த்திருமடம் விட்டெங்கும் அலைந்தே

கருமனத்தை வெளுக்காமல் செத்தொழியுங் கூட்டம்!

ஒருமையுடன் மெய்ம்மடத்துள் நற்றவமா மலைமேல்

குருவாய்மை உணர்ந்தேநீ என்றென்றும் வாழ்க!

இடத்தே சத்தியும் வலத்தே சிவமும்

கடத்தே கண்டு சிரத்தே இருவரும்

ஒன்றும் தலத்தைத் தாண்டி ஏழ்நிலை

வென்ற தவத்தை அளித்ததே குருவருள்!

திடமெய்யைக் கரைக்குந் திரவமான அருவகுரு

திடமெய்யாய் உறைவார் உருவத்துள் தான்ஒளிந்தே!

மனமினிக்க உரைப்பார் மெய்ஞ்ஞானத் திருமந்திரம்!

மனமடங்கிக் கரையுதே மெய்குருவருட் கிருபையால்!

2. அருட்தந்தை

2009-01-07T03:54:00.001-08:00

தாய்மையுள் தந்தையும் தந்தையுள் தாய்மையும்

சேர்ந்திருக்கும் வாய்மையை சிந்தையுள் என்றும்கொள்!

மாய்ந்திடும்மா மாயையும் நின்னுடம்பும் பொன்போல்ஆம்!

சார்ந்திருக்கும் ஒருமையே மெய்யென்னும் மாயாநிலை!

சிவத்துள் சத்தி அடக்கம்! அருட்சத்தி

சிவத்தின் ஆக்கம்! சத்தியே நின்வடிவம்!

சிவம்நின் மூலம்! சத்திசிவ ஐக்கியமறி

தவத்தில் மூல கணபதியாம் குருமையம்!

சுத்த சிவத்தை பூமித்தாய் தன்னுள்

சத்தாய்த் தவத்தே தேடித்தான் கண்டாள்!

சித்தந் தெளிந்தே அருள்விளங்கி நின்றாள்!

புத்தம் புதிதாம் யுகமாற்றங் கொண்டாள்!

வெட்டவெளி சிவத்துள் கொட்டும் அருட்சத்தி!

உள்ளகத்தே தவத்துள் கிட்டும் இவர்உண்மை!

சத்தியைப் பற்றியே எட்டு நீசிவத்தை!

மண்ணிலே உற்றுநீ நாட்டு நாயகத்தை!

1. அருட்தாய்(நவயுக உதயம்!)

2009-01-07T03:51:00.001-08:00

பருப்பொருளில் உறங்கும் அருட்தாய் விழித்தாள்!

அருட்பொருளாய்த் தன்னை முழுதாய் அறிந்தாள்!

அரும்பொருளாம் பரம்பொருள் தன்னுள் உணர்ந்தாள்!

திருப்பொருளாய்த் தன்னை உலகோர்க் களித்தாள்!

(நம் தாள் தொட்டு அன்னை பூமியில் இறங்குது நவயுக உதயம் இன்று! இவ்வதிசயம் சொல்லுது இக்கணினித் தாள்! குரு வள்ளல் தம் தாள் நமக்குத் தந்தாரே! சிரம் முதல் தாள் வரை ஆறாதாரத்தே பூரணமாய் ஒன்றியதே நிராதார மேனிலை! என் கரங்களின் தாளாண்மையால்-தட்டச்சும் முயற்சி- தாள் பற்றியக் கவியேந்தி கணினி வெண் தாள் கருக்குது!)

மண்ணில் இறங்கிய விண்ணின் இரக்கம்

மண்ணைப் பொன்னாய் மாற்றுது இன்றே!

பெண்ணின் பெருமை உயிர்க்கும் உலகில்

ஆண்மை வணங்கும் தன்னுட் தாய்மை!

ஒளிவுருவம் தாளிறங்கிப் பூமியுள் பொழியும்!

ஒளிந்திருக்கும் மூவரையும் பாருள் காட்டும்!

தெளிந்திருக்கும் எழுபடிக்கீழ் தாய்மை விழிக்கும்!

துளிர்த்திருக்கும் நவயுகத்தின் வாய்மை விளங்கும்!

மெய்வழிச் சாலை தாள்கீழ் பூமிக்குள்

உய்ந்தருட் பாலை வார்த்தே தாயவளை

எழுப்பி இன்பம் சேர்த்தது! மாயாநிலை

தழுவி அன்னை விழித்தாள் நவயுகத்தில்!

பராபரத்தின் இரக்கம் தராதலத்துள் உய்ந்தது!

சிராதாரம் இறங்கி அறுபடியுங் கடந்து

பாருக்குள் புகுந்தது! வெள்ளங்கி உருவம்

ஆருக்கும் உரிமை யாம்நவயுகம் பிறந்தது!

மூலா தாரங் கடந்து அருண்ஞானப்

பாலாந் தாரை பூமியுட் புகுந்தேஅத்

தாயை எழுப்பி மருட்டும் திரிகுணமா

மாயை விலக்க நவயுக உதயம்!

தாமசத்தைக் கரைத்துச் சத்துள் சேர்த்து

ராஜசத்தைக் கரைத்து சித்துள் சேர்த்து

சத்துவத்தைக் கரைத்து இன்பில் சேர்த்து

சச்சிதானந் தபூமியைச் செய்தார் வள்ளலே!

சுத்த சிவம்அருட் சத்தி இவர்க்கே

பிள்ளை யான்"ஐ" என்னும் மூலவர்!

கால வெளியுள் உய்ந்தே அன்னை

பூமி எழுப்புந் தந்திர போதகர்!

சுத்த சிவமும் நல்லருட் சத்தியும்

மெய்க்குள் உய்ந்தே சற்குரு நாதரைப்

பெற்றனர்! மூலா தாரத் தேயவர்

உற்றதும் பூமியில் நவயுக உதயம்!

பராபரத் தந்தையும் பராபரை யாந்தாயும்

சிராதா ரத்திறங்கிப் பெற்றனர் பரம்பரமாம்

மெய்க்குருப் பிள்ளையார்! உற்றவர் அடிப்படியில்

உய்ந்தார் பூமியுள்!விடிந் ததே நவயுகம்!

பெறு நீ!

2009-01-07T03:48:00.001-08:00

உச்சியில் என் ஞான கங்கை!

நெற்றியில் என் தூய நோக்கு!

தொண்டையில் என் மந்திர வாக்கு!

இருதயத்தில் என் தவத்திரு பூமி!

நாபியில் என் சத்திய தரிசனம்!

நாபியடியில் பார் உன் அதிசயப் பரிமாற்றம்!

முதுகடியில் என் ஜோதி ஸ்வரூபம்!

காலடியில் பூமியைப் புரட்டும் என் திரு நடனம்!

பெறு நீ இன்று

என் ஏழ்நிலை மேன்மை!

எழு நீ உயிர்த்து

உன் எழுபடி மெய்யுள்!

இரு நீ உலகில்

வற்றாத என் தயவாய்!

இரு நீ உலகில்

உய்விக்கும் என் மெய்வழியாய்!

இரு நீ உலகில்

மாயா என் அன்புருவாய்!

இரு நீ உலகில்

தெருட்டும் என் அருளொளியாய்!

அறு நீ இன்று

உன் சிறுமை!

பெறு நீ இன்று

என் முழுமை!

உறு நீ இன்று

என் பெருமை!

உற்றறி உன் அங்கையுள்

சுடரும் என் செம்பொருள்!

உற்றுணர் உன் காலடியில்

சுழலும் என் சக்கரம்!

பெறு நீ இன்று

என்னை!

இனி நீ

நானே அன்றி

வேறில்லை!

ஐயமின்றி

நீ என் மெய்

அறிவாயே!

"ஐ யாம்" ஒருமையில்

மாயையாம் இருமையைக்

கரைப்பாயே!

"பெரும் ஆள்" என்னில்

"பெறும் ஆள்" நீ

உன்னைக் கரைப்பாயே!

"நானே!" எனும்

எல்லாந் தழுவிய முழுமையாம்

ஒருமையில் எழுவாயே!

சர்வ சமய சமரச சுத்த சன்மார்க்க நவயுகமாய்

பூமியில் நீ விடிவாயே!

7. ஜோதி ஸ்வரூபம்

2009-01-07T03:35:00.001-08:00

மேலான உண்மை தேற மேலேறு!

பாலான உள்மை ஊறும் ஊர்சேரு!

மாயப் பொய்ம்மை யாவும் தாண்டி

மாயா மெய்ந்நிலை பாரில் நீபாரு!

நடவா வெறுங்கல் சடமா யிருந்தாய்!

நடந்த பரிணா மத்தால் மனிதனாய்

எழுந்தாய்! பரிணா மப்பாய்ச் சலில்பார்

எழுகிறாய் மாயா மெய்யாய் விரைந்து!

மாயா மெய்ந்நிலையே நின்பேரா இயற்கை!

மாயப் பொய்ச்சுழலில் சிக்கிநீமெய் மறந்தாய்!

மாயுஞ் சாக்காடு மாமாயச் செயற்கை!

மாயான் வாக்காடும் நின்இருதய வாய்மை(மெய்)!

நேற்று நடந்ததுன் அதிசயப் பரிமாற்றம்!

இன்று பிறக்குதுன் ஜோதி ஸ்வரூபம்!

கண்டிப்பாய்க் கிடையா தென்ற மாயா

மெய்ந்நிலைநின் கையகம் இன்று ஆஹா!

ஆஹா! உம்மெய் மெய்யாகவே மெய்யானதே!

மாயா இயற்கை யாம்பேராப் பெருநிலைஎன்

றாகுமென் இறைவா என்றேங்கிய நம்மனத்தின்

தாகந் தீர்த்தே உய்ந்தார்அருள் வள்ளலின்றே!

நினைக்க பயமா யிருக்குஞ் சாவை

நிர்மூ லமாக்குங் கலையால் மாயா

நிலையை நினக்குக் கற்பித் தாஹா

நினைமே லேற்றினார் வள்ளல் இன்றே!

நிராதார ரத்தினகிரி யாம்மாயா மெய்ந்நிலைதான்

ஆறாதாரம் உய்யும்சுப நாள்இன்று பொய்ம்மரணப்

பேயொழியும்! பெய்யும்அருட் தேன்உண்டு நம்சற்குரு

நாயகனார் வெள்ளங்கியுள் நீர்அடங்கி வாழ்வீரே!

மரணமுள்ள சிறுவாழ்வை வேரோடு பிடுங்கி

மரணமிலாப் பெருவாழ்வை பூமியிலே நாட்டி

ஆன்மநேய உரிமையால் மாந்தரையே கூட்டித்

தேன்மொழிமந் திரங்கூறி ஜோதியுள்நமைச் சேர்த்தான்!

சுற்றும் பன்னிரண்டும் பதின்மூன்றாம் மையத்துள்

உற்றுப் பராபரமாம் பதிக்குள்தாம் சுழிந்துப்பின்

வழியும் அருண்மெய்வழி பற்றிநின்றால் சாக்காடு

ஒழியும்! மாயாநிலை பெற்றுவாழ்வாய் நீடூழி!

பரஞான உச்சி! தூயநோக்க நெற்றி!

குருமந்திரம் முழங்கும் தொண்டைக்குழி! இருதயத்

திருபூமி! சத்திய தரிசனம்உறும் நாபி!

பரிமாறும் அற்புத நாபியடி! ஜோதி

உருவம்பெறும் முதுகடி! நிராதார ஏழ்நிலை

ஆறாதாரம் இறங்கும் குருநாதர் மெய்வழி!

சிவமலைச் சிகரத்தே சுடர்விடும் ஜோதி

சிரமேல் தொட்டுப்பின் மெய்க்குள் போந்து

முதுகடி இறங்கிமெய்யை சுடச்சுடச் சுடரும்

புதுவடி வாய்மாற்றி பூமியைப் புரட்டுதே!

அருள்வழியும் பால்வீதி மெய்க்குள் உற்றே

மருள்ஒழியத் தேன்வாக்கு வள்ளல் வந்தார்!

முதுகடியில் ஆ!ஜோதி உருவம் தந்தார்!

புதுவடிவ மாயாப்பொன் மெய்யை ஈந்தார்!

வன்பின் பள்ளத்தில் கிடந்தகரு மனத்தை

அன்பின் வெள்ளத்தில் அடித்துநன்றே வெளுத்துக்

கற்பூர மாய்இருதய தீபத்துள் கரைத்துயிர்

வற்றாத மாயாஅருட் ஜோதிஉருவந் தந்தான்!

உச்சி பிளந்து நெற்றி வெளுத்துத்

தொண்டைத் தேன்வழி திறந்து இருதயத்

திருபூமி உய்த்து நாபியுள் சத்திய

தரிசனங் காட்டி யதன்கீழ் அதிசயப்

பரிமாற்றஞ் செய்து முடிவில் ஜோதி

அருள்வடிவந் தந்தார் சற்குரு வள்ளல்!

ஞானக் கூர்வாள் வீசி"மாயை" யைஅறு!

தேனாம் தாரைவிழ "ஐ யாம்"குரு மொழியாய்

"மாயை" கரையும்!நின் எழுபடிமெய் இனிக்க

மாயாப் பெருநிலையில் எழுவாய்நீ உயிர்த்து!

(மாயை=ம்+ஆ+ய்+ஐ=ஐ+ய்+ஆ+ம்=ஐ யாம்=I AM)

மேலிருந்து கீழ்வரை நீளும் அருட்பால்வீதி

நீயிருக்கும் மெய்க்குள் காட்டுங் குருவள்ளல்

வாக்குள்ளே ஆழ்ந்து நாளும் தவத்தில்நில்!

சாக்காட்டுப் பொய்த்திரை வீழ ஜோதியுரு!

6. அதிசயப் பரிமாற்றம்

2009-01-07T03:32:00.001-08:00

மதிப்பால் பொழிந்து பித்தனென் பேய்மனக்

கொதிப்பைத் தணித்து சித்தனாய் இன்றெனை

அதிசயப் பரிமாற்றஞ் செய்தார் நாயகன்!பால்

நதிஅருட் பிரவாகம் உய்ந்ததே நாபியடி!

படத்தை வைத்துக் கும்பிடுமோர் வழக்கால்

கடத்துள் கொட்டும் அருள்நதியாய் வற்றாது

வாழுங்குரு வள்ளற் பரம்பொருளை மறவாதீர்!

ஏழுநிலைச் செல்வம் புகும்மெய்யே வடலூராம்!

செத்து மடியும் நம்பொய்க் குரம்பை

சுத்த உடம்பாய் மின்னும் படித்தம்

வெள்ளங்கி அளித்தார் வள்ளல் பெருமான்!நம்

உள்ளெங்கும் நிகழுதே அதிசயப் பரிமாற்றம்!

ஈனப் புழுவாய் நெளிந்த கருமை

கூட்டுப் புழுவாய்த் தன்னுட் புகுந்தே

பட்டாம் பூச்சியாய் வெளிவரும் வண்ணம்

நம்மை மாற்றுமே அகத்தவம் திண்ணம்!

நற்புதுக் கோட்டை உன்மெய்க் கடமே!

மெய்வழிச் சாலை உன்உயிர்த் தடமே!

புவனைத் தாயார் உன்அகத் துள்ளே!

சிவமய மாவாய் சற்குரு சொற்கேள்!

நாபியில் கண்ட சத்திய தரிசனத்தால்

நாபியின் கீழே அதிசயப் பரிமாற்றம்!

குருமொழிப் பாலே வெளுக்குது மெய்யை!

அருளதை உண்டு களிக்குதே உள்ளம்!

பரஞான போதமும் தூயநன் நோக்கமும்

வரமாகக் குருபிரான் தேன்மொழித் தீட்சையும்

இருதய பூமியுஞ் சத்திய தரிசனமும்

அருண்மழை இற(ர)ங்கவே அதிசயப் பரிமாற்றம்!

நிராதாரப் பராகுண்டலி ஆறாதாரம் விழுங்க

தராதலத் துளேயெங்கும் அதிசயப்பரி மாற்றம்!

பராபரத் துளேபுக்கும் நிர்வாணப் பெருநிலை

நிராமயக் குருவள்ளல் உலகுய்ய அருளினான்!

குருமொழி பத்தும் ஒருமூன்றும் அருளி

கருமனம் வெளுத்து இருதயத்தே அடக்கி

இருவினை கொளுத்தித் திருமிகவே அளித்து

கருகும் மெய்க்கே மாயாநிலை தந்தான்!

அவத்தின் சிகரமாம் வன்மனத்தைத் திருத்தி

தவத்தின் உச்சியில் சின்மயமாய் நிறுத்தி

பவத்தின் கிடங்காம் மெய்யுடம்பை வெளுத்து

சிவத்தின் சத்திய அன்புருவைத் தந்தான்!

புழுவினும் இழிந்த வென்புன்மை மாற்றியருள்

எழுநிலை இறக்கி யென்னைத்தன் போல்மாற்றித்

தழுவியே பொய்ப்புணர்ச்சி போகம் அறவேயெனை

அழுத்தியே மெய்ப்புணர்ச்சி யோகந் தந்தான்!

சிற்றறிவின் பள்ளத்தில் கிடந்த சிறியேனை

உற்றெழுப்பி வெல்லத்தின் இனிக்கும் குருமொழியைக்

கற்பித்தே சித்தத்தைத் திருத்தி அருள்விளக்கி

சிற்பரமாய்த் தன்போல்எனை மாற்றி விட்டான்!

கன்மனத்தன் என்னை வெண்மனத்தன் ஆக்கிக்

கற்பூரமாய் அதனை இருதயத்திற் கரைத்து

நல்லருள் எழுமை என்மெய்யுள் இறக்கித்

தன்னுரு போன்றே என்னுருவை மாற்றினான்!

மாயுந் தேகத்தை மாயா மெய்யாய்

மாற்றும் யோகத்தை ஆகா வள்ளல்

மானுடம் உய்யவே ஈங்கே தந்தான்!

மாதவம் வெல்லவே தானே வந்தான்!

தயாநாயகப் பரம்பொருள் தனித்தலைமைப் பெரும்பொருள்

பராபரமாம் அரும்பொருள் இனித்திடுமோர் அருட்பொருள்

தராதலத்தே தான்இற(ர)ங்கியே மாயாநிலை அருளுதே!

நிராதாரத் தரமதாய்நம் ஆறாதாரம் மாறுதே!

அருட்புயல்தான் வீசுது கருணைமழை பொழியுது!

அறிவுமின்னல் மின்னுது தயவாய்இடி இடிக்குது!

புயலில்வினை நசியுது மழையில்மனங் கரையுது!

புத்திதெளியுது மின்னலில் இடிதிறக்குது இருதயம்!

பிறந்தால் இறப்பதே விதியென்ற பொய்யை

அறுக்கும் அறவாழி அளித்தார் வள்ளல்!

சிரமேல் எழுநிலை சிரங்கீழ் இறக்கி

அருட்பால் பொழிவித் தெனைமேல் ஏற்றினார்!

நிராதாரம் ஆறாதாரம் சந்திக்கும் மெய்வழியைச்

சிராதாரம் திறந்துப்பின் அறுபடியுள் இறக்கித்தன்

அவதார அருள்வடிவை மெய்க்குள்ளே புகுத்திஎனைத்

தவமலை மேலேற்றி மாயாநிலை தந்தான்!

நள்ளிரவில் உள்ளக் குகையுள் அருட்குரு

மந்திரத்தை முழக்கி வன்மனம் அடக்கி

சித்தத்தில் இருதய அன்பாய் நிறைந்தான்!

கும்மிருட்டில் பட்டப் பகல் வெளிச்சம்!

5. சத்திய தரிசனம்

2009-01-07T03:28:00.001-08:00

உந்திக்குள் இற(ர)ங்கினார் நாகை நாதர்!

பந்திக்கும் இருவினை அற்றுப் போயின!

சத்திய தரிசனம் பெற்றுக் கொண்டோம்!

வித்தக வள்ளலின் யோகம் தேர்ந்தோம்!

மூவரும் திரண்ட இருதய பூமியின்

தூய்மை இற(ர)ங்குது கமல நாபியுள்!

யாவருஞ் சத்திய தரிசனம் பெறவே

வாய்மை வள்ளலின் குருமொழிப் பெருக்கே!

தொந்திக்குள் குதித்தார் போக நாதர்!

வஞ்சிக்கும் வல்வினை விட்டுப் போயின!

என்றென்றும் விளங்கும் சத்திய தரிசனம்

சித்திக்கும் நல்வரம் ஈந்தார் குருபிரான்!

உந்திக்குள் போந்தார் வள்ளல் நந்தி!

வன்புக்குள் தோய்ந்த கன்மங் களோட

அன்புக்குள் ஆழ்ந்த சத்திய தரிசனம்!

புந்திக்குள் போதி மின்னலாய்க் குருபிரான்!

மூவரின் ஒருமையாம் அருண்மயத் திருமூலம்!

பூமியின் இருதயமாம் பரம்பொருட் கருவூலம்!

நாபியுள் இறங்குமோர் அருட்பெரு வல்லபம்!

பாவநோய் அறுக்குமோர் சத்திய தரிசனம்!

பொய்க்கும் கடந்தான் மெய்யாய் மினுக்க

மெய்யோன் கடந்தான் உந்தியில் இனிக்க!

குருமொழி மலைத்தேன் தொந்தியில் செரிக்க

மருண்மயக் கறுக்குஞ் சத்திய தரிசனம்!

மெய்வழி காட்டும் வள்ளலென் மந்திர

மெய்ம்மொழி தேக்கிப் புந்தியில் பொய்ம்மருள்

நீக்கியுன் உந்தியுள் பஞ்சமா பாதகம்

போக்கியென் சத்திய தரிசனங் காண்!

மோனமாய்க் கேளு தயாபரத் தேன்மொழி!

ஞானவாள் நீட்டும் பராபர மேனிலை!

உந்திக்குள் போந்துபா சங்கள் வெட்டு!

சந்திப்பாய் நீயுன் சத்திய தரிசனம்!

தாமச முடக்கம் போய்சத்தின் இருப்பு!

ராஜச மூர்க்கம் போய்சித்தின் விளக்கம்!

சத்துவ ஆணவம் போய்ஆண்டவர் இன்பம்!

சச்சிதா னந்தம் ஆம்சத்திய தரிசனம்!

மெய்யோன் மாயான் நாபிக்குள் உய்ந்தே

பொய்யோன் ஆணவப் பேயனை மாய்த்தான்!

இருவினை தீர்த்தான் பாசமும் அறுத்தான்!

குருபிரான் ஈந்தான் சத்திய தரிசனம்!

அவத்தின் கிடங்காய்த் திரிந்த மனத்தைத்

தவத்தே கிடத்தி அடங்க வைத்தார்

வள்ளல் பெருமான்! உந்தித் தாமரை

உள்ளே அளித்தார் சத்திய தரிசனம்!

4. இருதய பூமி

2008-12-19T07:30:00.001-08:00

நிராதார இலிங்கம் ஆறாதார யோனிக்குள்
பராபரனே புகுத்தினான்! பீறிட்ட நாதவிந்து
தராதலத்தைப் புரட்டியே ஏற்றிய ஜோதிமலை
பராதயத் திரட்சியாய் மாற்றுதே பூமியை!

ஒரும் 'ஐ'யாய் அவமனைத்தும் அகத்தவத்தில் கரைத்து
வெறும் 'ஐ'யாய்ச் சிவமலையில் அமர்ந்திருக்க விரைந்து
வரும் ஐயா, தயவென்னும் மனவடக்கம்! மரணம்
அறும், ஐயன் குருவள்ளல் அருண்மொழியே சரணம்!

அம்மையும் அப்பனும் குருமகனும் அமர்ந்தனர்
இம்மையில் நம்இரு தயபூமியில்! தயவெனும்
செம்மையில் நம்மனங் கனிந்ததே! தம்போல்
நம்மையும் இக்கணம் மாற்றினார் வள்ளலே!

"இரு தயவாய்" என்னுமோர் இரத்தினச் சுருக்கமாய்
"இருதய வாய்" திறக்கும் குருமொழி அருளியே
அம்மையாய் அப்பனாய் குருமகத் திருவதாய்
இம்மையே இருதயம் அமர்ந்தார் வள்ளலே!

அடங்காப் பிடாரியாய் ஆர்ப்பரிக்கும் மனந்தான்
அடங்கவே பிரானவர் ஆட்கொண்டார் நம்மையே!
கடத்துளே பிரகாசமாய் ஆண்டவர்தம் இடமாய்ச்
சுடச்சுடப் பிறக்குதே தூயபூமியாம் இருதயம்!

மூவரும் ஒன்றினர் இருதய பூமியில்
யாவரும் அருந்தவே அமுத வாரியை!
போவதும் வருவதும் முடிந்த நித்திய
வாழ்வது தந்தவர் பரம வள்ளலே!

ஆறுக்கு அப்பால் ஓடும் அருளாறு!
ஆறுள்ளே தித்தித் தோடும் பாலாறு!
ஊறியுள்ளே வன்பின் சூடும் நீஆறு!
மாறியுள்ளே அன்பின் ரூபம் நீஆகு!

இருதய பூமியில் அருந்தவப் பயனாய்
அருட்பெருஞ் ஜோதியின் ஆனந்த நடனம்!
பராபர வள்ளல் தனிப்பெருங் கருணை
தராதலத் துள்ளே தயவாய் இருக்கும்!

பரஞானம் தூயநோக்கம் குருமந்திர அகதீட்சை
சிரந்தாண்டிப் பாயுமாற்றின் நிராதாரத் தரமெல்லாம்
சிரங்கீழேப் பாயுமாறுப் பராபரன்செய் யோகதந்திரம்
அரங்கேறும் தூயபூமி இருதயத்தே காண்குருபிரான்!

நிராமயன் நிர்மலன் பராபரன் வள்ளல்தாம்
தராதலம் இன்புற இற(ர)ங்கினார் இருதயத்தே!
மெய்யுளே ரகசிய வழியினைத் திறந்தவர்
மெய்தனில் மாயா நிலைதனை எழுப்பினார்!

அறுபடி மேலேறி எழும்உச்சி மீறி
உறுபடி மேம்பாலம் எட்டியதை முட்டி
எழுபடி மேல்ஜோதி கொட்டியதை முகந்து
விழும்படிக் கீழ்பூமி எங்குமருள் சேர்!

உருப்படியாய்ப் பராபர வள்ளலைப் பற்றி
உருப்படும்மெய் வழியில் உள்ளத்தை நாட்டி
குருமொழிநெய் வழியும் வெள்ளத்தை உண்டு
உருவொளியும் மாயா மெய்ந்நிலையைச் சேர்!

இல்லமாக்கி இருதய பூமியைத் திரித்துவ
வல்லமைதன் அருட்தல மாக்கிய அதிசயம்
வள்ளல்தம் குருமொழி யாலா னதே!மெய்
அள்ளட்டும் குருபரன் மாயா நிலை!

3. குருமந்திர அகதீட்சை

2008-12-19T00:04:00.001-08:00

1
அம்மையாய்ப் பரஞான போதந் தந்தீர்!

அப்பனாய்த் தூயநன் நோக்கைத் தந்தீர்!

குருவாய் அகதீட்சை மந்திரந் தந்தீர்!

அருள்நிதி வள்ளலே நீரே என்கதி!

2
குருமந்திரம் பத்தும் ஒருமூன்றும் அருளி

இருட்குழியுள் கிடந்த என்னைத் தெருட்டி

அருட்தவத்தே நிறுத்தித் தம்கடை விரிக்கும்

பெருவரமுந் தந்த வள்ளலே என்கதி!

3
அவத்தே பழுத்து அழுகிய என்னைத்

தவத்தே பழுக்கும் அதிசயஞ் செய்தீர்!

குருமந்திர தாரணை வசப்பட வைத்தீர்!

பெருந்தயாள வள்ளலே நீரே என்கதி!

4
சவமாய்க் கிடந்த எந்தையுட் புகுந்து

சிவமயச் செம்பூ என்கையகந் திணித்தீர்!

எரியுது சிதையில் மரணம்பார் என்றீர்!

பெரியோன் வள்ளலே நீரே என்கதி!

5
வன்பின் சிகரமாய் ஆடிய என்னை

அன்பின் பிடியுள் அடங்கச் செய்தீர்!

குருமந்திரம் அகத்தே ஓதிமா யாநிலை

தருந்தந்திரர் வள்ளலே நீரே என்கதி!

6
சத்தே உன்நாமம் சித்தே உன்உருவம்

சத்திய தரிசனமே உன்பே ரானந்தம்

மந்திரந் தந்தென்மயக் கறுத்த உட்போதகர்

சுந்தரர் வள்ளலே நீரே என்கதி!

7
மண்டையின் மேலும் முன்னும் பிளந்தது!

தொண்டையுள் மந்திர வழியும் திறந்தது!

நிராதார மாயா நிலையும் புகுந்தது!

தராதலத்தே வள்ளலின் வாய்மை வென்றது!

8
நிராதார அருட்பால்

ஆறாதாரக் கலசத்தடி சேர

தொண்டைக் கதவம் திறக்கவே

வள்ளல் பிரான் வழங்கும்

குருமந்திர அகதீட்சை!

9
கருத்தகன் மனத்தனாய் இருள்சேர் இருவினைக்

கருங்குழிக் கிடந்தவென் மனம்வெளுக் கவேகுரு

மந்திரம் அளித்தெனை அருந்தவ மலைமேல்

வைத்தீர் வள்ளலே நீரே என்கதி!

10
உச்சி துளைத்துப் பரஞானம் அளித்து

நெற்றி திறந்து நன்நோக்கம் அருளி

தொண்டை புகுந்து குருமந்திரம் புகட்டிய

ஆண்டவர் வள்ளலே நீரே என்கதி!

11
நிராதார நிர்மல அருட்ஜோதித் தூணையே

ஆறாதாரத் தண்டிலே புகுத்தும்பே ரதிசயம்

தராதலத்தே செய்யவே பெருந்தயவாய் இற(ர)ங்கினார்

பராபரத்தே வாழும் வெள்ளங்கி ஆண்டவர்!

12
யந்திர மெய்யுளேகுரு மந்திரம் முழக்கி

அந்தர நிராதாரம் மொத்தமும் இறக்கும்

தந்திரஞ் செய்யவேபெருந் தயவாய் இற(ர)ங்கும்

சுந்தரப் பராபரவள் ளலாரே என்கதி!

13
நிராதாரம் ஓடும் பரசிவ வெள்ளம்

ஆறாதாரம் வழியே மெய்க்குள் பாய்ச்ச

பராபரத்தே வாழும் வள்ளலார் இற(ர)ங்கி

தராதலத்தே முழங்கும் குருமொழி கேண்மின்!

14
அருளம்மை இற(ர)ங்கினாள் பரஞா னபோதமாய்!

அருட்தந்தை இற(ர)ங்கினார் தூயநன் நோக்கமாய்!

குருவள்ளல் இற(ர)ங்கினார் மந்திர முழக்கமாய்!

ஒருமையாம் திரித்துவம் மாயா மெய்ந்நிலையாய்!

15
மாயாத் தாயார் உச்சிமீ தமர்ந்தாள்!

மாயா எந்தை நெற்றியில் எழுந்தார்!

மாயா மெய்க்க்குரு தொண்டையுள் பொழிந்தார்!

மாயா மெய்ந்நிலை வென்றேநான் எழுகிறேன்!

16
தலைவியாம் வாலையே உச்சித் தாமரை!

தலைவனாம் நாயகன்தான் நெற்றித் தீவிழி!

தலைமகன் சற்குருவே தொண்டைத் தேன்வழி!

தலைமை(மெய்) யால்மாயா மெய்ந்நிலை சேர்ந்தேனே!

17
வாலை நாயகி உச்சியில்! மெய்வழிச்

சாலை நாயகன் நெற்றியில்! குருமொழிப்

பாலை ஊற்றுவன் தொண்டைக் குழியினில்!

பாலை தேகமுஞ் சோலை யாகுதே!

18
காற்றுள்ள போதே தூற்றிக் கொள்!அருள்

ஆற்றுள்ளே ஊறித் தேற்றிக் கொள்!குரு

வாக்குள்ளே ஏற்றிப் போற்றிக் கொள்!நின்

நாக்குள்ளே பூட்டி நன்நோக் கைக்கொள்!

2. தூய நோக்கு

2008-12-19T00:03:00.000-08:00

உடம்பின் எழுநிலை தாண்டி எழு!

உச்சி மீதேறி திடவரம்புகள் மீறு!

நிராதார மேம்பாலம் எட்டு! முட்டு!

பராபர அருளாற்றுள் ஆழ்ந்து ஊறு!

பரஞான போதம் உச்சியில் தேறு!

பரந்தவுன் நெற்றியுள் தூய்மை சேரு!

தரமான தூயநோக்கை எப்போதும் பாரு!

வரமான வள்ளல்வாக்கை மறவாமல் வாழு!

உச்சி பிளந்தது பரஞான போதம்!

நெற்றி வெளுக்குது தூய நோக்கு!

வள்ளல் வாக்கு மெய்யாய்ப் பலிக்குது!

கொள்ள வாரீர் பெய்யும் அருண்மழை!

தொற்றி நின்ற அருள் வெள்ளத்தால்

உச்சி பிளந்து நெற்றியில் பற்றியதே தீ!

கள்ள மனந்தான் கற்பூரமாய் வெளுத்துப்

பற்றிய தீபவொளியில் மணக்குதே தூயநோக்கு!

மருண்ட நெற்றியைத் தெருட்ட வந்தார்

திருஅருட் பிரகாச வள்ளலார்! சிரஉச்சி

திறந்து பரஞான போதமும் நெற்றிக்கண்

திறந்து தூயநன் நோக்கையுந் தந்தார்!

உச்சியைப் பிளந்துள்ளே புகுந்த

சுத்தமாம் பூரணந்தான் திறக்குதே

நெற்றியை! சுயஞ்சுடரொளி தோன்றக்

கண்ணுளே தூயநோக்குப் பிறக்குதே!

நிராதாரத்தே ஓடும் பரசிவ வெள்ளம்

ஆறாதாரத்தே ஓடும் (இ)ரகசிய வழியைப்

பராபரத்தே வாழும் பெருமான் வள்ளல்

தராதலத்தே இற(ர)ங்கித் தயவாய்த் திறந்தார்!

மெய்யான மெய்யைப் பொய்க்கும் மெய்க்குள்

உய்த்திடுமோர் மெய்வழிச் சாலை யாவரும்

எய்தற்கே பரஞான போதந் தந்தார்

தெய்வநிலைத் தூயநோக்குந் தருகின்றார் வள்ளலார்!

சாவா நிலை யார்க்குஞ் சொந்தம்

வாவா என்றே பார்க்குள் வள்ளல்

விரித்தி ருக்கும் கடைக்குள் வாரீர்!

தரித்திர மரணம் ஒழியும் நிச்சயம்!

வெளுத்த தன்நெற்றி உரசி வீண்மனப்

பளுவைக் கொளுத்திச் சிதம்பர வெளியில்

அருட்பெருஞ் ஜோதியைத் தரிசிக்க வைத்தார்

பெருந்தயாளத் திருஅருட் பிரகாச வள்ளலார்!

பள்ளத்தே சவமாய்க் கிடந்த கள்ளமனக்

குள்ளனெனைத் தவத்தே நிறுத்த எழவைத்து

வெள்ளமெனப் பாயும் அருளை நிறைவித்து

வெள்ளைமனச் சேயாய் எனைமாற் றினார்வள்ளல்!

உய்விக்கும் மெய்யேதான் உரைக்கின்றேன்! வள்ளலார்

பெய்விக்கும் அருண்மழையில் கரைக்கின்றேன் கன்மனம்!

பரஞான போதத்தால் திறந்ததேயென் சிரவுச்சி!

தரமான தூயநோக்கால் வெளுக்குதேயென் கருநெற்றி!

அருட்தாயின் கொடையாகப் பரஞான போதம்!

அருட்தந்தை வரமாகத் தூயநன் நோக்கு!

மருண்டவென் தலையைத் துவட்டித் தெருட்டும்

அருட்குருவாம் வள்ளலேயெந் தன்சர ணாகதி!

தாயாகித் தந்தையாய்க் குருவுமாகி

ஓயாது பாய்கின்ற அருளினாலே

பேயானப் பாழ்மனத்தைத் தெருட்டித்தன்

சேயாக்கி உய்வித்தார் வள்ளலாரே!

1. பரஞான போதம்

2008-12-19T00:02:00.001-08:00

1
பழுதான உடம்பும் மனமும்

பழுதனைத்தும் நீங்கிப் பழுக்கப்

பரமனின் அருளாய் விழும்

பரஞான போதம் விழுஙக

சிர உச்சி மீதில் வீறுடன் எழு!

2
அருந்தரமான பரம்பொருள்

தருஞ்சுகமான வரங்கொள

சிர உச்சி மீதில் தவமிரு!

பரஞான போதம் விழும்! விழும்!

பரமதயாள வள்ளல் மீதாணை!

3
கள்ள மனந் தாண்டி

வெள்ளங்கி வள்ளல்

அள்ளி வீசும் அருளைத்

துள்ளிப் பருக வருமே

உள்ளத்தே பரஞானம்!

4
பட்டுப் போங்கடம்

பட்டுப் போல் மினுக்கக்

கொட்டு வார் வள்ளல்

எட்டலாகா போதமாம்

விட்டகலாப் பரஞானம்!

5
எட்டு! மேம்பாலம்

முட்டு! சிர உச்சியில்

கொட்டும் அருளால்

கிட்டும் பரஞானம்!

நட்டமா கும்மரணம்!

6
வெள்ளங்கி ஒளியருள்

வெள்ளத்தில் மூழ்கி

உள்ளத்தே ஒளிந்திரு

வள்ளலார் வருவார்

நள்ளிரவில் பரஞான விடியல்!

7
ஆறு வழி தாண்டி

ஏறு! எழும் உச்சியை

மீறு! எட்டு மேம்பாலம்!

ஊறு அருளாறு உள்ளே!

ஆறும் மனத்துள்ளே பரஞானம்!

8
சிற்சபையாம் உளத்திற்தன்

பொற்சபையைப் பதித்தாரே

வள்ளலார்திரு அருட்பிரகாசர்!

கொள்ளவாரீர் பெருவாழ்வை

அள்ளித்தரும் பரஞானபோதம்!

9
பிரதான சிரந்தாண்டு!

நிராதார வரங்கொண்டு

சிரமிறங்கு! அருட்தரத்தை

ஆறாதாரத்தின் ஆழத்தேயிறக்கு!

பரஞானந்தந் தாரேவள்ளல் இன்று!

10
மெய்யேதான் உரைக்கின்றேன்!

உய்யும்வழியாய் எழுநிலையில்

பெய்யுமேமெய்யுள் நிராதார

மெய்யருட்தாரை இன்றுமுதல்!

மெய்யுரைத்தார் வள்ளலாரே!

11
பொய்ப்போக இருள்நீக்கி

மெய்ஞ்ஞான அருள்விளக்கி

உய்விக்க உச்சிபிளக்க

உய்ந்தாரே வள்ளலார்

மெய்யுணர்ந்து உய்வீரே!

12
முடியும் மரணம்!

விடியும் பெருவாழ்வு!

வடியும் அருள் எழு

படிகளில்! வள்ளலார்

அடிகள் மீதாணை!

13
புணரத் தானே வந்துமெய்

யுணர்ச்சி தன்னைத் தந்துபொய்ப்

புணர்ச்சி போகம் அறுத்துநசியும்

கணக்கை முடித்து மெய்யருட்

பணத்தைத் தந்தாரே வள்ளலார்!

நாயகனின் பேருபதேசம் 10

2008-12-19T00:00:00.001-08:00

ஊற்றுதே எப்போதும் என் அருளாறு!
ஆற்றுள் ஆழ மூழ்கி உன் மனமாறு!

மெய்வழிச் சாலையின் இரகசிய மார்க்கம்
மெய்யுன் உடம்புளே பகிரங்கமாய் விளம்பியே
உய்வித் துனைஎனில் வேறறச் சேர்க்கவே
உய்ந்தேன் நடராஜ வள்ளல் நான்!
பொய்க்கும் உன்மெய்யை மெய்யாகவே மெய்யாய்ச்
செய்விக்கும் என் மகாயோகம் தேர்!
உன் மகுடதீப ஒளியில் என்னைப் பார்!

அம்மையப்பனாம் நாத-விந்து கலாதி சற்குரு உன் முதுகடியில் இட்ட தெய்வீக வித்தை ஞாபகங்கொள்!
அடுத்த கணமே நாபியின் கீழ் குண்டலினி நாகம் விழிப்பதில் கவனம் வை!
படமெடுத்த நாகம் நாபியில் உன் ஆணவத்தைத் தீண்ட விடு!
ஆணவம் நசிய உன் மனமடங்க, நடு மார்பின் கீழ் படமெடுக்கும் என் அருட்கரத்தைத் தொடு!
நடு மார்பில் உதயமாகும் அருட்பெருஞ்ஜோதியைத் தரிசி!
தொண்டையின் கீழ்ப் பாயும் தனிப்பெருங்கருணை வெள்ளத்தில் தொப்பமாய் நனை!
தொண்டையில் நாயகனாம் என் அருள்வாக்கைக் கேள்!
நெற்றியில் மாயைத் திரை விலக சிதம்பர தரிசனம் காண்!
தலையுச்சியில் மனிதமுன் மகோன்னத எழுமையில் சேர்!
தலைக்கு மேல் நிராதாரப் பாலம் எட்டு! அதை முட்டு!
நிராதார எழுமை உன் தலையுச்சி தொட்டு
ஆறாதாரம் விழுகின்ற அதிசய இற(ர)க்கத்தை உணர்!
என் பரஞான போதம்(1) உன் தலையுச்சி பிளக்கும்!
என் தூய நோக்கு(2) உன் நெற்றி வெளுக்கும்!
என் குரு மந்திர அகதீட்சையால்(3) உன் தொண்டை திறக்கும்!
என் இருதய பூமி(4) உன் நடு மார்பில் இற(ர)ங்கும்!
என் சத்திய தரிசனம்(5) உன் நாபியில் விளங்கும்!
உன் நாபியின் கீழ் நிகழும் ஓர் அதிசயப் பரிமாற்றம்(6)!
உன் முதுகடியில் ஜொலி ஜொலிக்கும் என் ஜோதி ஸ்வரூபம்(7)!
உன் பாதங்களின் கீழ்ப் பூமியைப் புரட்டும் நவயுக உதயம்!

நிராதார எழுமையின் இற(ர)க்கம்!

2008-12-18T23:59:00.001-08:00

அம்மையப்பனைத் தன்னுள்ளடக்கிய

சற்குரு மூலாதாரத்தில் இட்ட வித்து

குண்டலி நாகமாய் சுவாதிட்டானத்தில் எழுந்து

மணிபூரகத்தில் ஆணவத்தைத் தீண்டி நசிக்க

மனமடங்கி சூரிய சக்கரத்தில் அருட்கரம்

அனாகதத்தில் அருட்பெருஞ்ஜோதி உதயம்

அமுதகலசத்தில் தனிப்பெருங்கருணை வெள்ளம்

விசுத்தியில் நாயகனின் பேருபதேசம்

ஆக்கினையில் மாயைத்திரை விலக சிதம்பர தரிசனம்

சஹஸ்ராரத்தில் மனிதத்தின் மகோன்னத எழுமை

தலைக்கு மேல் நிராதார மேம்பாலம் எட்ட

நிராதார எழுமை சஹஸ்ராரம் தொட்டு

ஆறாதாரம் விழுகின்ற அற்புத இற(ர)க்கம்!

நிராதார மேம்பாலம் - 15/12/2008

நிராதார எழுமையின் இற(ர)க்கம்

பரஞானம் - 16/12/2008 - சஹஸ்ராரம்

தூயநோக்கு - 17/12/2008 - ஆக்கினை

குருமந்திர அகதீட்சை - 18/12/2008 - விசுத்தி

இருதய பூமி - 19/12/2008 - அனாகதம்

சத்திய தரிசனம் -20/12/2008 - மணிபூரகம்

அதிசயப் பரிமாற்றம் - 21/12/2008 - சுவாதிட்டானம்

ஜோதி ஸ்வரூபம் - 22/12/2008 - மூலாதாரம்

நவயுக உதயம் - 23/12/2008

நாயகனின் பேருபதேசம் 9

2008-10-22T23:34:00.000-07:00

நித்திய இயற்கையுண்மையதாய்
எங்கும் இன்புற்று விளங்கும் அன்பொன்றே
ஒவ்வொன்றிலும்
கண்டு
கேட்டு
உண்டு
உயிர்த்து
உற்று
அறியும்
எழுமையாம்
என் பெருமை.

அன்பொன்றே
எல்லாந் தழுவிய
என் முழுமை.

அன்பொன்றே
என்றும் மாறா
என் பழமை.

அன்பொன்றே
அலகிலாப் பன்மையாய்
உலகில் பரவும்
என் ஒருமை.

அன்பொன்றே
சுடச் சுடச் சுடரும்
என் புதுமை.

அன்பொன்றே
அமுதாய் வழியும்
என் தண்மை.

அன்பொன்றே
பூரணமாய் நிறைந்த
என் தன்மை.

அன்பொன்றே
தயவாய்த் தழுவும்
என் தாய்மை.

அன்பொன்றே
அருட்பேராற்றலாய் எழும்
என் ஆண்மை.

அன்பொன்றே
அறிவாய் விளங்கும்
என் குரு மெய்.

அன்பொன்றே
இருள்சேர் இருவினை அறுக்கும்
பொருள்சேர் இறைமையாம்
என் கூர்மை.

அன்பொன்றே
எல்லாம் அசைவிக்கும்
அசையா என் நிலைமை.

அன்பொன்றே
சொல்லறச் சும்மா இருக்கும்
என் மேன்மை.

அன்பொன்றே
தங்கு தடையின்றிப் பாயும்
என் நீர்மை.

அன்பொன்றே
எப்போதும் வெல்லும்
என் வாய்மை.

அன்பொன்றே
எல்லாங் கடந்தும்
எதிலும் இறைந்த
என் உண்மை.

அன்பொன்றே உன் "ஐ"
உறுதியாய் உயிரதனைப் பற்றி
"ஐ" அறிவின் கண் ஆறறிவும் ஓடுங்கி
மன ஆரவாரம் அடங்கி இதமாய் ஆறு.
ஜீவ ஆறு சேரும் சிவ ஆழியாய் எழு.
ஆறு தாண்டிய ஏழு என்னை எட்டு.
என் வெள்ளங்கி உனக்குக் கிட்டும்.
பொன்னுடம்பாய் உன் மெய் மின்னும்.
"அன்பே யாம்" என்னும் ஓமயத்தில் நீ உய்வாய்.

சுத்த சிவ துரியாதீதத்தில்
என்றென்றும்
யாம் இருப்போம்
நானே நீயாக
நீயே நானாக
அன்பொன்றாய்.

நாயகனின் பேருபதேசம் 8

2008-08-24T16:16:00.001-07:00

மேலிருந்துங் கீழிருந்துந்
தனக்குள் சுழிவதை விழுங்கி
மேலுங் கீழுந்
தான் வழியும்
இருதய மெய்யின் ஒழுக்கம்
உனக்குத்
தருவதே உயிரெனும் விழுப்பம்!
எனவே
உயிரினும் ஓம்புக ஒழுக்கம்!

மேலிருந்து சுழிவதை மறந்ததால்
சத்துவ அஞ்ஞானத் திமிரானாய்!

கீழிருந்து சுழிவதை மறந்ததால்
தாமச முடக்க பயமானாய்!

மேலுங் கீழும் வழிவதை மறந்ததால்
இராஜச ஆர்ப்பாட்ட வன்பானாய்!

மேலிருந்து சுழிவதை அறிந்தால்
பரமானந்த மெய்ஞ்ஞான அருளாவாய்!

கீழிருந்து சுழிவதை அறிந்தால்
இகத்தோங்கும் பேரியக்க தயவாவாய்!

மேலுங் கீழும் வழிவதை அறிந்தால்
நடுநாயகப் பேரன்பின் இருப்பாவாய்!

இருதய மெய்யை மறைத்து
உன்னை மயக்கும்
சத்துவச் சுத்த மாயை
மற்றும்
தாமச இராஜச அசுத்த மாயை
இவற்றால்
பிறப்பிறப்புச் சுழலில் சிக்கிப்
பெருவாழவாம் உயிர்ப்பை
மறந்தாய்!

உன்னை மயக்கும்
திரிகுண மாயை களைந்து
இருதய மெய்யை உணர்ந்துப்
பிறப்பிறப்புச் சுழல் தாண்டிப்
பெருவாழ்வாம் உயிர்ப்பை
அறிவாயே!

இருதய மெய்யுள் உயிரடங்கி
நடுநாயகப் பேரன்பாய் இருந்து
மேலே பரமானந்த அருள் விளங்கி
கீழே இகத்தியங்கும் தயவாய் இருப்பாயே!

என் அன்பு மகனே(ளே)!
"இரு தயவாய்"
எனும் என் பேருபதேசத்தின்
இரத்தினச் சுருக்கத்தை
கணப்போதும் மறவாமல்
எப்போதும் நீ
தயவாய் இருப்பாயே!

நாயகனின் பேருபதேசம் 7

2008-08-23T22:15:00.001-07:00

பரமும் இகமும்
சஹஸ்ராரமும் மூலாதாரமும்
ஆக்கினையும் சுவாதிட்டானமும்
விசுத்தியும் மணிபூரகமும்
அமுதகலசமும் சூரிய சக்கரமும்
வளைந்து சுழிந்து விழும்
உன் இருதயக் குழியுள்
நடராஜ வள்ளல்
நான் ஆடுகிறேன்!

நடு நாயக அன்பாய்
உன் இருதயக் குழியுள்
நான் ஆடுவதாலேயே
மேலே
பரமாய்
சஹஸ்ராரமாய்
ஆக்கினையாய்
விசுத்தியாய்
அமுதகலசமாய்
கீழே
சூரிய சக்கரமாய்
மணிபூரகமாய்
சுவாதிட்டானமாய்
மூலாதாரமாய்
இகமாய்
நீ மேலும் கீழும்
வளைந்து வழிகிறாய்!

உன் இருதயக் குழியுள்
மையங் கொண்டிருக்கும்
எட்டு வடிவ சிவ சக்தி ஓட்டங்களை
உன் மெய்க்குள் பார்த்து
எழும் எழுமையாம்(எழும் 'ஐ'யாம், I AM)
அருட்குரு
மெய்வழியால்
என்னை எட்டு!

நீயே ஜீவனுள்ள குருவாய் எழுந்தாலன்றி
என்னை எப்படி எட்டுவாய்!
11ஆய்த் தெரியும் நந்திக் கொம்புகள் சுட்டும்
தூய ஊடகமாய் நீ இருக்க
எட்டு வடிவில் இருதயக் குழியுள்
வளைந்து வழிந்தும் சுழிந்தும்
உன்னில் எழும் ஒருமையாலன்றி(ஒரும் 'ஐ'யாலன்றி)
என்னை எப்படி எட்டுவாய்!

பட்டிமண்டபமாம்
இருதயக் குழியுள்
சிவ சக்தி இரண்டாம்
நடராஜ வள்ளல்
நான் போடும் எட்டு
நீ
அறியச் சொன்னேன்!

அரற்றுவதை விட்டு
நான் அறைவதைச்
செவி மடுத்து
தயவாய் இருந்து
என்னை நீ எட்டு!

உனதுண்மை

2008-08-11T00:07:00.001-07:00

இருதய அன்பு தலைக்கேறி
மன அறிவை விளக்க
அருளமுதம் பாயும் மெய்யெங்கும்!
அன்பறிவாற்றலாய்
நீ உயிர்த்தெழுந்து
தயவாய் இகத்தில் இருந்து
பூமியைச் சொர்க்கமாக்குவாய்!

செதுக்கல்-2

2008-08-11T00:02:00.003-07:00

இ(ரு)தய" உளியாலே
மன "சுத்தி" கொண்டு
கல் உன்னை
சுத்தி சுத்தி அடிக்கிறாரப்பா
கடவுட் சிற்பி!
அவர்தம் சச்சிதானந்த வடிவிலே
உயிர்ப்புள்ள மூர்த்தியாகப்
புவிமிசை நடமாடும் அரிய மனிதமப்பா
நீ!

செதுக்கல்-1

2008-08-11T00:02:00.001-07:00

கல் உன்னை
அன்புக் கடவுளாய்ச் செதுக்கும்
இருதய உளி!
மன 'சுத்தி'யுள்ள
நீயே சிற்பி!

அருட்புரட்சி

2008-08-10T23:59:00.001-07:00

வன்பெனும் குப்பை மேட்டில்
தேங்கிய மனிதத்தைப் புரட்டி
அன்பெனும் குணக் குன்றில்
ஓங்கச் செய்யும் அருட் காற்று

நரை ஒழி!

2008-08-10T23:58:00.001-07:00

சாயம் தேடி ஓடுகிறாய்
நீ நரை ஒளிக்க!
உன் உள்ளுள்ளே ஒளி(ர்)ந்திருக்கும்
நரை ஒழிக்கும்
பெருவாழ்வுப் புதையல்
உன் மனந்திரும்புதலுக்காக
யுகயுகங்களாய்க் காத்திருக்கிறது!

சுவாசம் 2

2008-08-10T23:56:00.001-07:00

சுத்த வெளியிலிருந்து வந்த நீ
சுத்தம் மறந்து அசுத்தமாய்ப் போன போது
உன் உள்ளே வந்து வெளியே போய்
மறுபடி மறுபடி
உன் உள்ளே வந்து வெளியே போய்
உனக்கு உயிரொளி ஊட்டி
உன் ஞான விழி திறந்து
உனக்கு மெய்வெளி காட்டி
நாம் அச்சிவாயமே(நாமச்சிவாயமே)
என்று நீ மறந்ததை நினைவுறுத்தும்
வாசியெனும் மூச்சுக் காற்று!

சுவாசம் 1

2008-08-10T23:55:00.001-07:00

உன்னுள்ளே வந்து
அன்பொளியாம் உயிர் தந்து
வெளியே போய்
உன்னை மெய் வெளியில்
சேர்க்கும் மூச்சுக் காற்று

நாயகனின் பேருபதேசம் 6

2008-08-10T23:52:00.001-07:00

திரிந்து தெரியும்
தோற்றப் பிழையாய்
உன் உள்ளத்தை அரிக்கும்
உள்ளதைக் கடந்து
உன் உள்ளத்துட் கடந்து
தோற்றப் பிழைகளின் மூல காரணமான
மாயத் திரையெலாங் கடந்து
உன் உள்ளே கடந்து
உள்ளுள்ளே கடந்து
மெய்க் கடத்துள்ளே
ஆனந்த நடம் ஆடும்
நடராச வள்ளல் எனைக் காணும்
மெய் வழி ஒன்றை
நீ உய்வதற்கென்றே
என் ஏழாந்திருமுறை உறுதியாய்
உன் செவிப்பரைகள் அதிர
உன் இருதய விழி திறக்கப்
பர விந்தாய் மின்னும்
குரு மந்திர நாதமாய்
இடை விடாது அறைகின்றேன்
"இரு தயவாய்"
என் மகனே(ளே)!
தயை கூர்ந்து
செவி மடுப்பாய்
என் பேருபதேசத்தின்
இரத்தினச் சுருக்கம்!
மற்றபடி இருமை இருளில்
மதி மருண்டு
நீ செய்யும்
ஆறறிவுத் தந்திரங்கள்
சர்வ சமய சமரச சுத்த சன்மார்க்கம்
என்னும் என் மெய் வழியில்
உன்னை ஒரு காலும் சேர்க்கா!
அன்பின் மிகுதியால்
அறைந்து சொன்னேன்
சுளீரென்றும்
பளாரென்றும்
சுடச் சுடச் சுடரும்
இரு வார்த்தைகளால்!
தயை கூர்ந்து
செவி மடுத்து
"இரு தயவாய்"
அன்பெனும் ஒருமை அருளில்
மதி தெருண்டு
என் மெய் வழி சேர
நீ
"இரு தயவாய்"
அரிய மனிதம்
அரிந்து போகாமல் பிழைக்க
எளிய வழி ஒன்றை
உனக்குச் சொன்னேன்!
காலமில்லை மகனே!
இருக்குங் கணங்களை
இனியும் விரயம் செய்யாது
நீ விரைந்துணர்வாய்!
பொய்ச் சாக்காட்டுப் படுகுழி தாண்டி
மெய்யின்பப் பெருவாழ்வு ஜோதிமாமலை ஏற
நீ
கணப்போதும் மறவாமல்
அதி கவனமுடன்
எல்லாந் தழுவிய
முழுமையாம் அன்பெனும்
ஒருமையில் ஊன்றி நின்று
எப்போதும்
"இரு தயவாய்"
நீ கேட்டவாறே
ஊற்றுகிறேன் என் கருணையுடன்
ஆசி!
என் அன்பு மகனே(ளே)!
நீ இதை ஆழ
யோசி!
உன் நாசியில் வாசியாய்ப் பாய்ந்து
உன் இருதய ஊசி விழி திறக்க
இடைவிடாது
பர விந்தாய் மின்னும்
குரு மந்திர நாதம்
வாசி!
வீணே பேசி
வாணாளை விரயமாக்காமல்
என் ஆசி ஏற்றே
நீ
"இரு தயவாய்"!
தெரிய வேண்டியதைப்
பகிரங்கமாய்த் தெரியச் சொன்னேன்!
புரிய வேண்டியதை
அறைந்தறைந்து புரியச் சொன்னேன்!
இருதயத்தில் மனமடங்கி
இகவுலகில் நீ
"இரு தயவாய்!"
உறுதியுடன் என் மெய் வழி
உரைக்கின்றேன்
உன் அம்மையப்பன்
நானே!
என் மெய்யுரை விளங்கியே
என் மெய்ப்பொருள் விளக்கமாய்
இம்மருட்பொய்யுலகில்
உறுதியுடன் நீ
"இரு தயவாய்!"

நாயகனின் பேருபதேசம் 5

2008-08-07T20:00:00.001-07:00

நானே வழியும் சத்தியமும் ஜீவனுமாய் இருக்கிறேன்

வழி யாதோ?

இருதயம், அன்பெனும் நடு நாயகம், சிவம்

சத்தியம் யாதோ?

நிராதார உயிர், அறிவெனும் அன்பின் விளக்கம், அருள், குரு

ஜீவன் யாதோ?

ஆறாதார மெய், ஆற்றலெனும் அன்பின் இயக்கம், தயவு, சக்தி

இன்னும் விளக்குவீரோ?

நடு நாயகமாம் அன்பில் நீ நிற்க
இருதய வாய் திறந்து
வழி பிறக்கும்

அன்பாம் பரசிவ வெள்ளம்
மார்பிலிருந்து தலைக்கு ஏறி
தலைக்குப் பின்னும், மேலும், முன்னும் பாய்ந்து
தலைக்குள் சுழிய
நீ அன்பை விளங்கி
ஜீவனுள்ள குருவாய்
ஜீவனுள்ள கிறிஸ்துவாய்
ஜீவனுள்ள நபிகளாய்
ஜீவனுள்ள மசியாவாய்
ஜீவனுள்ள புத்தராய்
ஜீவனுள்ள அருகராய்
அறிவில் நிற்பாய்

அவ்வாறு அறிவில் நீ நிற்க
உயிராம் நிராதாரப் பரநிலை
மெய்யாம் ஆறாதார இகநிலைக்கு
இறங்கி(இரங்கி)
இருதய வழியினூடே
முதுகடியில் சேர
நீ
அன்பின் இயக்கமாம்
ஆற்றலாய் வெளிப்பட்டு
தயவாய் இருப்பாய்

இவ்வாறு
"இருதய வாய் திறந்து
நிராதார ஆறாதார
உயிர்மெய் ஒருமை பிறந்து
நடு நாயக அன்பின் ஏற்றத்தில்
இருள்சேர் இருவினை யாவும் இறந்து
பொருள்சேர் புகழ் புரியும் இறைவனாய் பரத்தில் எழுந்து
அறிவெனும் அருள் விளக்கம் பெற்று
நீ
ஆற்றலெனும் தயவியக்கமாய் இகத்தில் இறங்கி
இக பர பாலமாய்
அன்னை பூமியில்
இரு"
என்று விளக்கும் பேருபதேச வாக்கியமே
இம்மகா மந்திரம்

சுருக்கமாக
"நடுவில் அன்பாய் இருந்து
மேலே அருளாய் விளங்கி
கீழே தயவாய் இயங்கு"

நனி மிகச் சுருக்கமாக
"இரு தயவாய்"

மகாமந்திரம் வழங்கி
அப்பேருபதேசப் பொருள் விளக்கி
மாயை இருளில் மருண்டு கிடந்த
என்னைத் தெளிவித்தமைக்கு
கோடானு கோடி நன்றி உமக்கு
நாயகனே!

என் அன்பு மகனே(ளே)!
உனக்கும்
என் கோடானு கோடி நன்றி

கவனம்!
அதி கவனம்!
எல்லாந் தழுவிய
முழுமையாம்
அன்பறிவாற்றலாம்(அன்பருட்தயவாம்) ஒருமையில்
ஊன்றியே
எப்போதும்
இரு
நீ
தயவாய்!

அத்தயவொன்றே
என்னையும்
என் வரமாம் பெருவாழ்வையும்
பிடிக்கும் ஒரே வழி!

எனவே
கவனமாய்
நீ
எப்போதும்
"இரு தயவாய்"

உயிர் போகும் கேள்வி?

2008-08-05T23:42:00.001-07:00

இருதயத்தின் உள்ளேயிருந்து
மனக் கதவைக்
கிறிஸ்து
ஓயாமல் தட்டிக் கொண்டேயிருக்கிறார்.
மனிதம்
அதைத் திறந்து
உள்ளே போக மனமின்றி
வெளியே வீணே திரிகிறது.
வாழ்வின் கணங்கள்
கழிந்து கொண்டிருக்கிறது.
கிறிஸ்துவின் தட்டலுக்கு
செவி மடுத்து
மனக் கதவைத் திறந்து
இருதய வீட்டில்
அவரோடு கூட
மனிதம் மனந்திரும்ப
இன்னும் மிச்சமிருப்பவை
சில கணங்களே!
வன்பின் ஆர்ப்பாட்டம்
மனித வீடுகளை
மொத்தமாய்ச் சீரழிக்குமுன்
அன்பின் எளிமைக்கு
மனந்திரும்பி
இருதயத்தில் மனமடங்கிக்
கிறிஸ்துவோடு மன்னா உண்ண
மிச்சமிருக்கும் சில கணங்கள்
பயன்படுமா?
மனிதம் உய்யுமா?

தமிழ் மன்றத்தில் ஷிப்லி அவர்களின் "கதவு தட்டப்படும் சப்தம்..." என்ற கவிதைக்கு என் பின்னூட்டக் கவிதை

ஞானயுக ஆத்திச்சூடி???!!!

2008-08-05T23:35:00.001-07:00

அன்பு அறிவில் விளங்க
ஆற்றலாய் அறிவு இயங்க
இறைவனாய் நீயே எழுக!
ஈட்டும் பொருள் எல்லாம்
உருவிலா அருளாளன் தயவேயென
ஊரார்க்கு உதவ ஓடுக!
எல்லோரும் ஓர் குலம் என்றே
ஏற்றமிகு அன்பெனும்
"ஐ யாம்"(I AM) சங்க
ஒருமையில் நீ
ஓங்குக! ஓங்குக! ஓங்குக!
ஔடதம் அன்பேயாதலால் நீ "இரு தயவாய்"
அஃதே மரணப்பிணி தீர்க்கும் மாமருந்து

நாயகனின் பேருபதேசம் 4

2008-08-05T15:02:00.001-07:00

என் அன்பு மகனே(ளே)!
தலையுச்சியில் பதிந்து
உன் விழிகளில் அருள் விளக்கும்
அறிவாய்ச் சிவந்து
இருதயத்தில் பதிந்து
உன் கரங்களில் கருணைக் கனியாம்
அன்பாய்ச் சிவந்து
முதுகடியில் பதிந்து
உன் பாதங்களில் தயவு இயங்கும்
ஆற்றலாய்ச் சிவந்து
வாடாத செஞ்சுடர்ப்பூவாம்
பராபர வள்ளல் நான்
உன் மெய்க்குள் உயிராய்
வேறற ஒன்றி
இகத்தில் புகுந் தருணம்
இதுவே!

ஐயனே! வள்ளல் உமக்கு
எப்படி ஆற்றுவேன் கைம்மாறு?

என் அன்பு மகனே(ளே)!
எல்லாந் தழுவிய
முழுமையாம் அன்பெனும்
ஒருமையில்
எப்போதும் ஊன்றி நின்று
இரு நீ தயவாய்!
இதுவே
நீ எனக்கு
ஆற்றும் கைம்மாறு!
அன்பறிவாற்றலாம் உயிராய்
உன் மெய்க்குள்
வாடாது பூத்திருக்கும்
என்னை விளங்கி நேசித்து
என் போல் ஆகவும் இயங்கவும்
தயவொன்றே மெய் வழி!
ஐயமின்றி இதை அறி!
தயவெனும்
மெய்வழிச் சாலையாய்
பராபர நான்
இகத்தில் நீளும்
உண்மை தெளி!
பிறப்பிறப்புப் பொய்ம்மாயச் சுழல் தாண்டி
பேரின்பப் பெருவாழ்வில்
ஆனந்தமாய் ஆடிக் களி!
என் அன்பு மகனே(ளே)!
என்றும் நீ
இரு தயவாய்!
உன் செவிப்பறைகள் அதிர
உன் செவிகளில்
இனி எப்போதும்
தப்பாமல் ஒலிக்கும்
"இரு தயவாய்" என்ற
இருதய நாதம்,
மாயை நள்ளிரவைக் கீறும்
பரவிந்துப் பட்டப்பகல் வெளிச்சமாய்!

கவனம்!
அதி கவனம்!
அன்பெனும் தயவே பேரின்பப் பெருவாழ்வு
அவ்வொருமை நழுவிய கணமே
கடுந்துன்பச் சாக்காடு!
எனவே கவனமுடன்
எப்போதும் நீ
"இரு தயவாய்"

அருட்பதிவு

2008-08-04T02:51:00.001-07:00

நாயகன் என் காதில்
அறைந்து அறைந்து
ஆழப் பதிந்து விட்டிருக்கிறது

இருதயத்தில்
அவர் அருண்வாசகம்

"இரு தயவாய்!"

படைத்தல், காத்தல், அழித்தல்

2008-08-04T02:42:00.001-07:00

சும்மாயிருக்கிறது சுத்தவெளி
சலனமின்றி வெட்டவெளியாய்

சும்மாயிருக்கும் சுத்தவெளி
தன் மீதே தான் காதல் கொண்டு
தனக்குள் தான் அழுந்தத்
தன்னைத் தான் அழுத்த
அவ் அன்பின் அழுத்தத்தால்
தோன்றும் முதற்சலனம்
அருளொளி

அருளொளியின்
அதி உச்ச அதிர்வுகள்
சுத்தவெளியெங்கும்
அதி வேகத்தில் பரவுகிறது

அதிவேகமாய்ப் பரவும்
அருளொளியின் விரிதலும்
அன்பின் அதி மென்மையாய் அழுத்தும்
சுத்தவெளியின் குவிதலும்
இடைவிடாது ஒன்றையொன்று புணர
இப்புணர்தலின் நல்விளைவாய்
சுத்த வெளித் தந்தைக்கும்
அருளொளித் தாய்க்கும்
தலைமகவாய்ப் பிறக்கும்
ஞானம் எனும்
அன்பின் விளக்கம்

வெறும் இருப்பாய்த்
தன்னையறியாதிருந்த
பராபர வெறுவெளி
"நான்"
என்ற தன்முனைப்பைப் பெற்றது
அன்பாய்த் தனக்குள் தான்
குவியும் அழுத்தத்தால்.

"இருக்கிறேன்"
என்ற தன்னுணர்வாம் பேருணர்வை
அது பெற்றது
தன்முனைப்பாம்
தன் அழுத்தத்தைத் தாண்டித் தான்
அருளொளியாய்ப் பரவும் விரிதலால்.

குவிதலும் விரிதலுமாகிய
இடைவிடாத புணர்தலால்
அது பெற்றது
"நானே" எனும்
தன் மெய்ஞ்ஞான விளக்கம்,
அதாவது அன்பெனும்
தன் இயல்பின் விளக்கம்.

விளக்கம் பெற்றதும்
படிப்படியாகத் தன் உச்ச அதிர்வுகளைக்
குறைத்துக் கொண்டு
பல்வேறு பரிமாணங்களை உருவாக்கி
அது தன்னிலிருந்து தானே
படைத்துக் கொண்டதே உலகம்

படைத்த உலகோடு வேறற ஒன்றி
அது தன்னில் தான் விளங்கி
உலகைக் காப்பதே
தயவெனும் இயக்கம்.

அன்பின் விளக்கமும்
தயவின் இயக்கமும்
உலகம் மறக்கக் காரணமான
மாயையை
அது மாய்ப்பதே
அழிவெனும் சங்காரம்

ஓம் நமசிவய

2008-08-04T02:31:00.001-07:00

வீணே கசியும் மனத்தால்
பாழடைந்த மெய் வீடு.
தூணாம் வாசியில்
கவனம் ஓம்பிப்
பூணே நீ மனவசியம்.
சீரடையும் மெய் வீடு
காணே நீ சிவமயமாய்.

பரிணாமப் பாய்ச்சல்

2008-08-04T02:19:00.001-07:00

இருதய ஆழத்தில் ஊன்றிய
தெள்ளிய மன இதத்தொடு
மனிதமாய் எழு!

குனிதலும் குட்டலும்
எட்டி உதைத்தலும்
அதற்கு இசைதலும்
திட்டித் தீர்த்தலும்
அதைச் சகித்தலும்
சிதைத்தலும்
சிதைதலும்
பழி தீர்த்தலும்
பழி ஏற்றலுமாகிய
வன்பின்
இருண்ட இருமையிலிருந்து
விடுபட்டு
அன்பின்
தெருளாம் ஒருமைக்குள்
எழு!

இருள் சேர் இருவினையாய்
விதைக்கப் பட்டவைகளை
அருள் விளங்கும் அறிவால்
அறிவு இயக்கும் ஆற்றலால்
வேரோடு பிடுங்கி
பொருள் சேர் புகழ் புரியும்
இறைவனாய் எழு!

இருண்ட இருமைச் சுழலின்
மருட்டும் மாயைப் பொய்யை
சுடச்சுடச் சுடரும் ஒருமையாம்
அன்பறிவாற்றலால் பொசுக்கி
என்றும் அழியாத
மெய்யருட்சித்தனாய் எழு!

தமிழ் மன்றத்தில் எஸ்.எம்.ஜுனைத் ஹஸனி அவர்களின் "மானுட மனிதங்கள்" என்ற கவிதைக்கு என் பின்னூட்டக் கவிதை

இரவில் விடியல்

2008-08-04T02:15:00.001-07:00

கனவுகளும்
உறக்கமும்
இமைகளோடு ஒதுங்கி விட
அதீத விழிப்பில்
நள்ளிரவில் பட்டப்பகல் வெளிச்சம்

என் கழுத்தில்
கடவுளின் ஒளி முகம் முளைக்க
என் மெய்யில் பதியும்
கடவுளுண்மை

இருக்கும் இடத்தை விட்டு
இல்லாத இடந்தேடி
எங்கெங்கோ அலைந்து
களைத்துப் பின்
இருக்கும் இடத்துக்கே
திரும்பிய கணம்
ஞானத் தங்கமாய் ஜொலிஜொலிக்கும்
கடவுள் என்னில் அறிமுகம்

என் மெய்
கடவுளுண்மையில்
கரைந்து விட
கடவுளுண்மை
அன்பின் திடமாய்த்
திரள்கிறது
நான் இருக்கும் இடத்தில்

இருதய நெறியில்
இரவில் விடிகிறது
என் வாழ்க்கை!

விடியுமுன்
என் அறியா முகமாயிருந்த
கடவுளே
இனி என் அறிமுகம்!

தமிழ் மன்றத்தில் அமரன் அவர்களின் "மீண்டும் சந்திப்போமா" என்ற கவிதைக்கு என் பின்னூட்டக் கவிதை

வேள்வி!

2008-08-02T03:20:00.001-07:00

ஞான யோக மெய்க்குண்டத்துள் எழுந்த
சுடச் சுடச் சுடரும் அருட்கனலில்
இருள் சேர் இரு வினை யாவும் பொசுங்க
கற்பூரம் போல் கரைகிறதே மெய்!

பேருபதேசம்

2008-08-02T03:19:00.001-07:00

உதடுகளை அழுத்தி மூடி
நாவை மேலே சுழித்து
வாய்க்குள் அதனைப் பூட்டி
ஓடும் மனத்தைப் பிடித்து
இருதய அமைதியில் நிறுத்தி
சும்மா இருந்தேன் சொல்லற!
பேருணர்வாய் என்னுள் எழுந்து
"இரு தயவாய்" என்ற
பேருபதேசந் தந்தாய்
பேரருளாளன் நீ!

மெய்

2008-08-02T03:17:00.001-07:00

மெய்யென்னும்
நம் உடம்பு மாளிகை
உன்னால் என்னால்
ஆகவில்லை!
அழிவிலா மெய்யன்பால்
அது திடமானது!
இம்மெய்யை உணராததாலே
மாளிகை
மறுபடி மறுபடி வீழுது!
இம்மெய்யை முழுதுணர்ந்தாலே
மெய்யாகவே
அழியாமல் நிற்குமன்றோ
மாளிகை!

நியதி

2008-07-29T21:52:00.001-07:00

பொய்க் கனவுகள் யாவுங் கலைந்து
நள்ளிரவின் அதீத விழிப்பில்
மெய்யுணர்வாய் விடிகிறேன்

மாயைக் கருநிழல் கரைந்து போக
அருளொளிக் கிரணங்கள்
என் நிஜத்தைப் பளிச்செனக் காட்ட
என்றென்றும் ஜீவித்திருக்கும்
பெருவாழ்வை வெல்கிறேன்

இருமையின் மருண்ட கரிய இலைகள் உதிர்ந்து
ஒருமையின் அருள் மின்னும் பசிய இலைகள் துளிர்த்து
மாறாத ஞான வசந்தத்தில்
சுகமாய் நிற்கிறேன்

மௌனமாய்
மோகன ராகம் பாடி
இகத்தில் பர பம்பரமாய்ச்
சுற்றுகிறேன்

பக்கவாட்டில் கரங்களை விரித்து
இகத்தைத் தழுவி
செங்குத்தாய்ப் பரத்தில் ஓங்கி
சிலுவையாம் என் மெய்யில்
உயிர்த்தெழுகிறேன்

இருதய நியதியில்
மனமடங்கி
காலனின் விதி வென்று
மாயையின் சதி கொன்று
அன்பின் திடமாய்
என்றென்றும் வாழ்கிறேன்

முத்தமிழ் மன்றத்தில் இலங்கை பெண் அவர்களின் "விதி" என்ற கவிதைக்கு என் பின்னூட்டக் கவிதை

மனித தோசை

2008-07-26T08:38:00.001-07:00

தோசையின் வட்டத்தைப் போன்றே
மனிதன் நீயும் பூரணம்

பூமியெனும் சுடுகல்லில்
உன்னைத் தன் வெள்ளங்கி எண்ணை
மினுமினுக்க
வார்த்திருக்கிறான்
பரம வள்ளல்

தோசையின் இரு முகங்களைப் போன்றே
உனக்கு இறைமையின் வெள்ளை முகம்
மனிதத்தின் இருண்ட முகம்.
இறைமையின் இருண்ட முகம்
நீ(பருப்பொருள்-Matter).
உன் வெள்ளை முகம்
இறைமை(நுண்பொருள்-Spirit).
இரு முகங்களும்
பிரியாத ஒருமையில்
பூமிச் சுடுகல்லில்
சுடச் சுடச் சுவைக்கும்
தோசை நீ.

உன்னை
ஏழையர் தட்டுகளில்
தன் அன்பின் பூரண
வட்ட வடிவமாய்ப்
பரிமாறவே
வார்த்திருக்கிறான்
பரமன்
தன்னையும்(தன் 'ஐ'யும்) சேர்த்து.
ஞாபகங் கொள்
ஏழையரின் பசி தீர்
சுடச் சுட
நீ
உயிர்ச்சுவையோடு
இருக்கும் போதே!

தமிழ் மன்றத்தில் ஆதி அவர்களின் "தோசைகளையும் பாடுவேன்" என்ற கவிதைக்கு என் பின்னூட்டக் கவிதை.

கடவுளின் பதில்

2008-07-26T08:34:00.001-07:00

என் இருதய நிஜத்தை மறந்து
அன்பெனும் என் இயலைத் துறந்து
உருவானதே வஞ்சக மனத்தின்
வன்செயல் அறியாயோ நீ மனிதா!

நான் கொடுத்த தென்னவோ
உனக்கு வெள்ளை உள்ளம்!
அம்மனத்தைக் கருத்துத் திரித்தே
அவல மனைத்தும் நீயே விதித்தாய்!

உன் மெய்க் கோயிலில் உவந்து
குடியிருக்கும் என்மெய் மறந்து
வெளியே வீண்பொய்க் கோயிலில்
எனைப்புனைந் ததாரோ நீயே மனிதா!

சத்திய யுகந்தன்னை நானுனக்குத் தந்தேன்
சத்தியந் தன்னைப்பொய் மாயையால் மறைத்து
இருண்ட கலியுகம் நீதானே படைத்தாய்
கடவுள் என்னைக் குறைகூறல் முறையோ!

நிலா முற்றத்தில் மா. கலை அரசன் அவர்களின் "கடவுள் நீ தானா?" என்ற கவிதைக்கு என் பின்னூட்டக் கவிதை

தலை முடி!

2008-07-26T08:22:00.003-07:00

உன் மெய்க்கு முடியாய் அமர்ந்த தலை மேல்
உன் மெய்யான முடியாய் அமர்ந்த தலைவனை(தலைவன் 'ஐ')
நீ மறந்தால் முடி போல் உதிருமே தலையும்!

மெய்வழி!

2008-07-26T08:22:00.001-07:00

பொய் வீடு விட்டு
மெய் வீடு புக்க
பொய் வீட்டுக்குள்ளேயே
மெய்யாய் இருக்குதே
இருதய வழி!
"இரு தயவாய்" என்ற வள்ளல்
பெருமான் உபதேசப்படி
நீ தயவாய் இருக்க
இருதய வாய் திறந்து
தெரியுமே அம்மெய்வழி!

அழு!

2008-07-26T08:20:00.001-07:00

அருளே உப்பாகி
ஒளியே நீராகி
இருவிழி வழியே
வழிவதோ கண்ணீர்!

வழியுங் கண்ணீரில்
கழியும் அழுக்கெல்லாம்
நெற்றியுஞ் சுத்தமாகப்
பற்றுவீர் ஒருவிழி!

தயவாய் இருத்தலே
உயர்வான ஒரேவழி!
இருதய ஒருமையின்
கருணை மெய்வழி!

மெய்வழி திறக்கப்
பொழியட்டும் இருவிழி!
பொய்யெலாம் கரைய
வழியட்டும் அருளொளி!

ஒருமையுணர்வு

2008-07-22T19:49:00.001-07:00

ஒரு பக்கம்
தலையாக மனிதனாம் நீ!
மறு பக்கம்
இருதயப் பூவாகக் கடவுளாம் நான்!
கூறு போட முடியாத
தங்க நாணயம்
நாம்!
தகதகவென மின்னும்
நம் ஒருமையுணர்வு!
உலகெங்கும் செல்லும்
நம் பொன்னொளி!
நீ
ஒரு செல்லாக் காசு
என்ற மனப்பிரமையை விட்டுத்
தங்க நாணயமாய்த்
தகதகவென எழு!
"ஐ யாம்"(I AM) என்ற
ஒருமையுணர்வில்
ஓங்கி எழு!
இப்போதே!

உயிர் காக்க மறந்து...

2008-07-22T19:33:00.001-07:00

மரத்தின் மேலமர்ந்து
எல்லாத் திசைகளிலும் கேட்கும்
உரத்த தமிழில்
கரைகின்றன காக்கைகள்
'கா', 'கா', 'கா'
'கா', 'கா', 'கா'
'கா', 'கா', 'கா'
'கா', 'கா', 'கா'

மரத்தைச் சுற்றி
முற்றுகையிடுகின்றன
கோடரிக் கைகளோடு
இரு கால் மிருகங்கள்

காக்கைகள் கரையும்
தமிழுக்குச் செவிடாகி
உயிர் காக்க மறந்து
மனிதம் அழிந்து

உயிர் கசியும் வேதனை

2008-07-22T19:30:00.001-07:00

ஒவ்வொரு கோடரி அடியிலும்
விட்டுப் போகுது
என் இதயத் துடிப்பு

சூஃபி மணிகள்

2008-07-22T01:12:00.001-07:00

ஓமென்றும் அகமென்றும் தம்மென்றும் எனக்குள்
யாமென்ற நெறிவிளக்கும் நபிகள்

ஓமென்ற அல்லாவும் அகமென்ற'ரு' ளம்மாவும்
தம்மென்ற நபிகளும் யாம்

ஓமென்ற பெருந்தயாளன் அகமென்ற அருட்ஜோதியள்
தம்மென்ற வாலறிவன் யாம்

ஓங்கார இருப்பிற்குள் அகமாக நானெழுந்து
தம்மென் றிருக்கின்றேன் அறிந்து

ஓம்அகம் தம்மென்ற நாதவிந்து ஞானத்தால்
யாம்அளந் தோம்அடி முடி

மூலந்திறக் குமோங்காரம் இருதயந்திறக் குமகம்மேம்
பாலந்திறக் குமேதம்மெனும் மந்திரம்

ஓமென்னும் அகமென்னும் தம்மென்னும் மும்மந்திர
நாமத்தான் மகம்மது நபிகள்

"ஓம்அகம் தம்"யாம் மெய்ஞ்ஞானத் திருமந்திரம்
நாயகம் நபிகள் கொடை

ஓங்கார அல்லாவின் மெய்த்தூதர் மகம்மது
மெய்யகம் ஆனந்தம் தந்தார்

பி.கு. : The Phonetic Spelling of Prophet "MOHAMMADH" contains the Vedic Mantras OM(Father), AHAM(Mother), DHAM(Son/Daughter/Christ/Guru/Rasul/Buddha)
பொறுப்பாளர்கள் மன்னிக்கவும், மந்திர விளக்கத்துக்காகவே ஆங்கிலம் கையாளப்பட்டது, நன்றி

மாயபிம்பமா உனது நிஜம்!

2008-07-22T01:09:00.001-07:00

பிம்பம் பிடிக்கவில்லையா?
அதன் தோற்றுவாய் நீ தானே!
பின் பளிங்கின் மேலெதற்குக் கோபம்?
மாயபிம்பமா உனது நிஜம்!

நீ எப்படி இருக்கிறாயோ
அப்படியே காட்டும் பளிங்கின் நேர்மை
நீ உன்னைத் திருத்த
உடனேயே பிம்பமும் திருந்தும்

பிம்பத்திற்கான முழுப்பொறுப்பு
உன்னுடையதே.
பளிங்கையும்
பிம்பத்தையும்
சீர்திருத்தும் வீண் முயற்சி விட்டு
உன்னைச் சீர்திருத்தும் நன்முயற்சியில்
இறங்கு.

கவிதைக் கலகம்

2008-07-22T01:07:00.001-07:00

என்னோடு
சமாதானம் பேச வந்தது
வெள்ளைத் தாள்

முகமெல்லாம்
கரி பூசி
அனுப்பி வைத்தேன்

இப்போது
உலகெங்கும்
கலகம் பேசித் திரிகிறது
அது

ஒளிச்சேர்க்கை

2008-07-22T01:06:00.001-07:00

கூரிய இலைக் காதுகளால்
சூரியனின் ஜோதி மிகு நவ கவிதை கேட்டுப்
பூரிக்கும் அரச மரம்!
சீரிய ஒளிச்சேர்க்கை அற்புதமோ அற்புதம்!

மௌன குரு

2008-07-22T01:04:00.001-07:00

காது கேளாதோர் பள்ளி
நடுவே மௌன குருவாய்
அரச மரம்