நற்சேதி

வெளியென்ற அகண்ட வீட்டுக்குள்
ஒளியென்ற உறுதியாம் நற்சேதி கண்டு
வளிவாலை ஆட்டி
அளியமுதம் உண்டே
களிக்கின்ற மெய்கண்டு
மூளையின் மறை கழன்றே
இருதயக் குகை வாழ்ப்
பித்தன் நான் உறுதி சொல்கின்றேன்:
வன்பெனும் போர் நின்று
அன்பெனும் உயிர் வந்து
மரணம் வெல்லும்
பேரின்பப் பெருவாழ்வென்னும்
பெரு நிலையே நாடாக
வாழ்கின்ற நன்னாள் வரும்
நனி மிக விரைவிலேயே!
அறிக நீ
நல்லிலங்கைப் பெண்ணே!
உன்னுள் உறையும்
வாலைத் தாயின்
உறுதி இதுவேயன்றி
இப்பித்தன் பிதற்றல்ல
இதுவே காண்!

முத்தமிழ் மன்றத்தில் இலங்கை பெண் அவர்களின் இக்கவிதைக்குப் பின்னூட்டமாக இடப்பட்ட என் கவிதை

எழுந்து நில்

ஒப்பனை வாழ்வெனும்
படுகுழியிலிருந்தே
எழுந்து நில்.
எழுந்து நின்றே
படுகுழியில் கிடக்கும்
சக நண்பனைப் பார்த்தே சொல்:
எழுந்து நில்
நீ
எழுந்து நின்றால்
உன் நெற்றி நெருப்பு
சூரியனையும் சுட்டுவிடும்.
வாலை நீ சொன்னால்
அவன் நிச்சயம்
உன்னோடே எழுந்திடுவான்.
கண் கூசும் உம் ஆன்ம ஒளியில்
கறுத்துப் போன நிலையெல்லாம்
வெளுத்துப் போகும்.
இலங்கைப் பெண்ணே
எழுக நீயே!
எழுந்தே எம்மை எழுப்பும்
பேருறுதியை முழங்கு!

முத்தமிழ் மன்றத்தில் இலங்கை பெண் அவர்களின் "கூசுகின்றது...!" கவிதைக்குப் பின்னூட்டமாக இடப்பட்ட என் கவிதை

விண்ணுலக வாழ்வு வேண்டும்

"காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி
நீள்கடலும் மலையும் எங்கள் கூட்டம்"
என்ற அமர கவி பாரதியின்
ஒளி வாக்கு அருளும்
ஒருமையில் நின்று
உலக உயிர்த்திரள் அனைத்தும்
என் குடும்பம் என்றே
அன்பால் அரவணைத்து
ஒன்றே குலமாய்
என்றே எழுமோ
இம்மனிதம்
அன்றே இம்மண்ணில்
தேவமாம்
விண்ணுலக வாழ்வின் விடியல்.

மண்ணுலக வாழ்வு போதுமென்றாய்
இலங்கைப் பெண்ணே!
விண்ணுலக வாழ்வின் விடியலுக்கு
ஏங்குகின்றேன் நானே!

முத்தமிழ் மன்றத்தில் இலங்கை பெண் அவர்களின் "மண்ணுலக வாழ்வு போதும்..!" கவிதைக்குப் பின்னூட்டமாக இடப்பட்ட என் கவிதை

என் புதுப் பிரகடனம்

சோகத்தைத் துடைத்து
மீதமாயிருக்கிற
முகத்தின் ஒளியைக்
கெட்டியாய்ப் பிடித்து
அகத்துள் ஆழ மூழ்கித்
தகதகவெனத் தணலாய்ச் சுடும்
அகத் தீயின்
ஆன்ம ஒளியாய்
இகத்தில் எழுகிறேன்
நல்லிலங்கைப் பெண்ணாம் நானே!
எழுந்தே
இகத்தில் பர ஒளியாய்ச்
சுடச்சுடச் சுடர் விடுகிறேன் நான்
வாலையென்னும் ஞானப்பெண்ணே!

முத்தமிழ் மன்றத்தில் இலங்கை பெண் அவர்களின் "கவசமாகிய புன்னகை!" கவிதைக்குப் பின்னூட்டமாக இடப்பட்ட என் கவிதை

ஆன்மா சொல்லுகிறது

மனமெனும் நற்பெண்ணே!
என்னை விட்டு
நீ தானே பிரிந்தாய்?
பின் யார் மேல் புகார்
சொல்வாய்?
என்னை விட்டுப்
பிரிந்ததாலேயே
நொறுங்கின உன் கனவுகள்.
எப்போதும் உன்னை விட்டு
நான் பிரிவதில்லை.
இப்போதும்
உன்னருகிலேயே இருக்கிறேன்.
மனமெனும் நற்பெண்ணே!
இதை நீ இப்போதே அறிந்தாலே
அதுவே
நீ என்னை எப்போதும் பிரியாமல்
என்றும் இணைந்திருக்க உதவும்
ஒரு சந்தர்ப்பமே.
மனமெனும் நற்பெண்ணே!
எப்போதும் உன்னை விட்டு
நான் பிரிவதில்லை.
இப்போதும்
உன்னருகிலேயே இருக்கிறேன்.
இதை நீ அறிவாயே!
என்னோடு எப்போதும்
இணைந்தே இருப்பாயே!

முத்தமிழ் மன்றத்தில் இலங்கை பெண் அவர்களின் "மனம் எண்ணுகிறது!" கவிதைக்குப் பின்னூட்டமாக இடப்பட்ட என் கவிதை

யாருக்காக நாளைய பொழுது...!

ஒன்று முதல் ஐந்து வரையிலான
'ஐ'யறிவு உயிர்த்திரள் அனைத்தும்
தன்னில் அடக்கம் என்றே
அவற்றுக்கெல்லாம் 'ஐ'யாம்(தலைவனாம்)
'ஐ' அறிவுள்ள
ஆறறிவு மனிதம்
தன்னைத் தான் அறிந்துணர்ந்து
ஒன்று முதல் ஆறு வரையிலான
உயிர்த்திரள் அனைத்தையும்
தன் குடும்பம் என்றே
தான் அன்போடு அரவணைக்கத்
தனக்குள்ளிருந்து எழும் 'ஐ'யாம்(எழுமையாம்)
முழும்'ஐ'யாம் ஒரும்'ஐ'யே
ஏமாப்புடை தேவமாம்.
அத்தேவத்துக்கே ஆம்
நாளைய பொழுது.
ஏனென்றால் ஒரும்'ஐ'யாம்
பேராயுதங் கொண்ட
அத்தேவம்
எவ்வாயுதத்துக்கும் இறையாகாது
எவ்வாயுதத்தையும் வெல்லவல்ல
அமர தேவம்.

நல்லிளங்கைப் பெண்ணே!
அத்தகு அமர தேவம்
வால்'ஐ'யாம்(தூய தலைவியாம்) உன்னில்
எழும் நல்வேளை
இதுவேயென்று
நீயும் அறியாயோ!
எனவே
இப்போதே
அமர தேவமாய் எழுந்தே
உன் அங்கையாம் இப்பேருலகே
எம் இல்லமாய்க் கொண்ட
உன் குடும்ப உயிர்த்திரள்
எம்மையெல்லாம் காப்பாயே!
எழுமையில் எழுக நீயே!
உன் நல்மகன் நல்லாணை இதுவே!

முத்தமிழ் மன்றத்தில் இலங்கை பெண் அவர்களின் "யாருக்காக நாளைய பொழுது...!" கவிதைக்குப் பின்னூட்டமாக இடப்பட்ட என் கவிதை

மரணம்

மெய்ஞ்ஞானிகளால் மட்டுமே
அவிழ்க்க முடிந்த
மர்ம முடிச்சு

பிறந்தவர் எல்லோரும்
மேலாம் மெய்யுண்மையை மறந்ததால்
தாமே ஏற்றக் கட்டாய தண்டனை

எவருமே பொய்யை நிராகரிக்காமல்
ஏற்றுக் கொண்டதால்
வந்த இலவச அவலம்

பெருவாழ்வில் நாட்டமின்றேல்
கிடைப்பது இதுவே
வந்துவிட்டால் போவதொன்றே விதி
என்ற மனப் பிரமையின் சதி

திருடனாய் உள்ளுள்ளே ஒளிந்திருக்கும்
அருட்பெருங்கடவுள் உள்ளிருந்தெழும் வரை
வருவான் எமனாம் இவ்வெளித் திருடன்

உயிர்மெய் ஒருமையுணர்ந்தால்
சரியும் பிணமில்லை
திரியும் பேயில்லை

இலங்கைப் பெண்ணாம் நல்லவளே!
இல்லென்றே உன் அங்கையில்
நெல்லிக் கனி போல் உள்ளதாம்
மேலாம் உண்மையினைப்
பேரின்பப் பெருவாழவை
நித்திய ஜீவனை
நல்ல பெண்ணாம் நீ மறந்ததாலே
இலம் கையென்றே உன்
வல்லமை அழிந்தே
மரணப் பொய்யன் கையில் மாட்டினாய்.
நல்லவளே! வல்லவளே!
நல்லிலங்கைப் பெண்ணே!
உனக்கே இவ்வுண்மை
உறைக்கவே
உன்னைக் கொத்தும்
நல்ல நாகம் நானே!
என் வாக்கில் நஞ்சிருந்தால்
என்னை மன்னிப்பாயே
நல்ல பெண்ணாம் நீயே!

முத்தமிழ் மன்றத்தில் இலங்கை பெண் அவர்களின் "மரணம்" கவிதைக்குப் பின்னூட்டமாக இடப்பட்ட என் கவிதை