காக்கைகள்

மரத்தில் பூக்குமா
கருப்பு மலர்கள்
ஓ.... காக்கைகள்

மரத்தில் பூத்து
விண்ணில் உதிரும் மலர்களா
காக்கைகள்

ஒளியை ஊடுருவிப் பாயும்
இருளின் கீற்றுகளா
காக்கைகள்!!!

மர வானில் மின்னும்
கருப்பு நட்சத்திரங்களோ
காக்கைகள்

பட்டப்பகலிலும்
விடியாத இரவின் திட்டுகளோ
காக்கைகள்

எழுதா அதிசயம்

காற்று
என்னருகே
கொண்டு போட்டது
அழகிய
அச்செம்பூவின்
ஓரிதழை

நான்
கவிதை எழுதும்
நோட்டுப் புத்தகத்தின்
எழுதாத
இரு பக்கங்களுக்கிடையே
அவ்விதழைப்
பத்திரமாய்
வைத்தேன்

அதைப் பார்த்த
என் மனைவி
எதற்கென்று
கேட்டாள்

உலர
உலர
அழகு கூடும்
அதிசயங் காண
என்றேன்

அப்பக்கங்களில்
என் எழுத்து மழை
விழாதிருக்க
விரித்து வைத்த குடையாக
அவ்விதழ்
உலர்ந்து கொண்டிருக்கிறது
அழகு கூட
அழகு கூட

என் மனைவியிடம்
சொன்னேன்:
"நான்
எழுதிய
எந்தப் பக்கங்களையும்
நீ படிக்கா விட்டாலும்
எழுதாத
இவ்விரு பக்கங்களைக்
கண்டிப்பாகப்
படி
அடிக்கடி
அடிக்கடி.
அவ்விதழில் தான்
என் எல்லா வார்த்தைகளின்
அர்த்தமும்
புதைந்திருக்கிறது.
ஒரு பக்கம் நீ
மறு பக்கம் நான்
இடையே
நம் மகளுக்குள்
நம் அர்த்தங்களெல்லாம்
புதைந்திருப்பதைப்
போன்று."

அறுந்த மரத்தின் அடித்தண்டு

அங்கே அறுந்த மரத்தின் அடித்தண்டு
இங்கே இரத்தங் கசிகிறது
என்னெஞ்சு

அறுந்த மரத்தின் அடித்தண்டு
அறிவாயோ மனிதா அறுந்து கிடப்பது
உன் உடம்பென்று

அறுந்த மரத்தின் அடித்தண்டு
மனிதம் மிருகமாகக்
கழிந்ததொன்று

அறுந்த மரத்தின் அடித்தண்டு
திறந்தது மண்ணின்
நெற்றிக் கண்ணொன்று

அறுந்த மரத்தின் அடித்தண்டு
அறிவாயோ மனிதா நீ அறுத்தது
அன்னை பூமியின் முலையொன்று

அறுந்த மரத்தின் அடித்தண்டு
ஈரம் போன மண்ணில்
நெருப்பைக் கக்கும் வாயொன்று

அறுந்த மரத்தின் அடித்தண்டு
மனிதத்தின் சவப்பெட்டியில்
இறங்கும் ஆணியொன்று

அறுந்த மரத்தின் அடித்தண்டு
அறிவாயோ மனிதா சுற்றி முளைக்கும் செடிகள்
உன்னை நியாயங் கேட்குதென்று

அறுந்த மரத்தின் அடித்தண்டு
அறிவாயோ மனிதா அதுவுன்
உயிரைக் குடிக்கும் விஷ முள்ளென்று

அறுந்த மரத்தின் அடித்தண்டு
நன்றி கொன்றவன் நீயென்று
உன்னைச் சுட்டும் விரலொன்று

அறுந்த மரத்தின் அடித்தண்டு
அறிவாயோ மனிதா அதுவுன்
நெஞ்சில் ஆறாத வடுவென்று

அறுந்த மரத்தின் அடித்தண்டு
அறிவாயோ மனிதா நீ களைந்தது
பூமித் தாயின் சேலையென்று

அறுந்த மரத்தின் அடித்தண்டு
அறிவாயோ மனிதா நீ சிதைத்தது
பூமித் தாயின் மடியென்று

அறுந்த மரத்தின் அடித்தண்டு
அறிவாயோ மனிதா அங்கே சிந்தியது
கழுவவே முடியாத இரத்தக் கரையென்று

அறுந்த மரத்தின் அடித்தண்டு
இரு கால் மிருகமே ஏன் விட்டுச் சென்றாய்
இங்கொரு மாமிசத் துண்டு

அறுந்த மரத்தின் அடித்தண்டு
ஈரமில்லா வன்னெஞ்சின்
வரண்ட துண்டு

அறுந்த மரத்தின் அடித்தண்டு
போதுமடா மனிதா நீ செய்த நாசம்
செய்வாய் இனி மரம் வளர்க்கும் தொண்டு

கலகம்

வெள்ளைச் சுவர்

உறிஞ்சிய இரத்தமெல்லாம்
உறைந்து
உள்ளே செங்கற்களாய்

எரிந்த எலும்புகளின்
சாம்பலையும்
புதைந்து மக்கிய உடம்புகளின்
மணலையும்
கண்ணீரிலும்
வியர்வையிலும்
கலந்து செய்த
சிமெண்டுக் கலவையில்
பிணைக்கப் பட்டு
வெளியே
பூசி மழுப்பப்பட்டு
அழகாகக் காட்சி தரும்
வெள்ளைச் சுவர்

சமாதானம்
சமாதானம்
சமாதானம்
என்று சதா போதிக்கிறது

இன்னொரு வெள்ளைச் சுவருக்குக்
கச்சாப் பொருளாகித்
தொலையுமுன்
இந்த வெள்ளைச் சுவரைத்
தகர்க்கப் போகிறேன்
நான்

இதன் பின்
ஏமாற்றும்
ஒவ்வொரு வெள்ளைச் சுவரையும்
தகர்ப்பேன்

சமாதானங் கற்றுப்
பிணமாவதிலுங்
கலகக்காரனாய்
வாழ்வதே மேல்

கலகம்
கலகம்
கலகம்
வாழ்வின் போர்ப்பறை
கேட்கிறது

வெள்ளைச் சுவர்கள்
அதிர

கோடுகளுக்குள்

சிற்றெறும்புகள் கூடக்
கோடுகளைத் தாண்டிக்
கோடுகளைத் தாண்டித்
தரையில்
ஊர்கின்றன

மனிதர்களோ
கோடுகளைத் தாண்டினால்
தீ மூளுமென்று
பயந்து
கோடுகளுக்குள்
குந்திக் கிடக்கிறார்கள்

யாரோ
எதற்கோ
என்றோ
கிழித்த கோடுகளை
ஏன் தாண்டக் கூடாது
என்ற விவேகக் கேள்வியையும்
சந்திக்க பயந்து

கோடுகளுக்கு வெளியே
புதியதோர் உலகம்
காத்துக் கிடக்கிறது

கண்டுபிடிக்க்கப் படாமல்

செவ்விதழின் அருங்கவிதை

எழுதப்படாத
அவ்விரு பக்கங்களுக்கிடையே
சில நாட்களுக்கு முன்பு
வைத்திருந்த
செம்பூவின் இதழைப்
பார்த்தேன்

அதன் பேரழகைப் பற்றிப்
பறைசாற்ற
அப்பக்கங்களுக்கு
என் வார்த்தைகளே
தேவைப்படவில்லை

என் வார்த்தைகளோ
அப்பேரழகின் போதையில்
மயங்கித்
தம் பேச்சிழந்தன

பேச்சிழந்ததால்
அவ்விதழ் சொன்ன
அருங்கவிதை
என் செவிகளில்
விழுந்தது

அதைக் கேட்டதும்
வேறெந்தக் கவிதையும்
எனக்குப்
பிடிக்காமல் போனது

அவ்விதழ் சொன்ன
அருங்கவிதை
எழுத
என் மூளையும்
இருதயமும்
எழுதப்படாத
அவ்விரு பக்கங்களாக
வேண்டும்

ஓர் அமைதியான இரவில்
என் எல்லாக் கவிதைகளையும்
கொளுத்தி
அந்த வெளிச்சத்தில்
அருங்கவிதை அதைப்
படிக்க வேண்டும்

அப்போது தெரிந்துவிடும்
என் வார்த்தைகளின்
வெறுமையும்
வார்த்தைகளை மீறிய
அச்செவ்விதழின்
முழுமையும்

காதல்.....

துயரங்களிலிருந்து நழுவிய கவனம்
காதலின் தூய்மையில் நிலை கொள்ள

சுமைகளிலிருந்து நழுவிய கவனம்
காதலின் சுகத்தில் நிலை கொள்ள

சலனங்களிலிருந்து நழுவிய கவனம்
காதலின் சந்தோசத்தில் நிலை கொள்ள

மனச் சோர்வுகளிலிருந்து நழுவிய கவனம்
காதலின் மகிழ்ச்சியில் நிலை கொள்ள

வசதிகளிலிருந்து நழுவிய கவனம்
காதலின் உயிர்மையில் நிலை கொள்ள

காமப் பிணைப்பிலிருந்து நழுவிய கவனம்
காதலின் நிலையான இன்பத்தில் நிலை கொள்ள

காதலின் விந்தையில்
காதலின் வியப்பில்
நீ
இலயித்திருக்கும்
ஒருமித்திருக்கும்
உன் புது அவதாரம்
நன்று தங்காய்!

கவனமாயிரு
கவனந்திரும்பி
உன் அவதார நோக்கம்
பங்கமாகாமலிருக்க
அதி கவனமாயிரு

கவனம்

எல்லாந் தழுவிய
காதலெனும் ஒருமையில்
முழுமையில்
ஊன்றியே
எப்போதும் நில்

அவ்வாறு நிற்றலே
உன் அவதார நோக்கம்

கவனம்

உன்னை இவ்வாறு
எச்சரித்து
அச்சுறுத்தி
நச்சரவு செய்வதே
நாகமென் அவதார நோக்கம்

கவனம்

காதலே வாழ்வு

காதலெனும் ஒருமை
நழுவிய கணமே
மரணம்

முத்தமிழ் மன்றத்தில் இலங்கை பெண் அவர்களின் "காதல்..." கவிதைக்கு என் பின்னூட்டக் கவிதை.